116حجاج خواهد داشت، گوشزد نمايد.
وى در ادامه، پس از مرور بر برخى نزاعهاى ميان شيعيان و حنبليان در بغداد، به درگيرىهاى موجود ميان زائران ايرانى و مأموران سعودى در حرم نبوى، در همان سال 1397 ق. پرداخته و اشاره مىكند كه در پى يكى از اين درگيرىها، شش زائر ايرانى مجروح شدند كه به بيمارستان صحرايى شير و خورشيد ايران و سپس به بيمارستان ملك انتقال داده شدند. در اين وقت 15 هزار زائر ايرانى در مدينه بودهاند (ص 242 - 243) .
ميرزا خليل باز به همان بحث خود دربارۀ حنابله و داستان محنت احمدبن حنبل و مشكلات ميان معتزله و اهل حديث ادامه مىدهد. يكى ديگر از بحثهاى كتاب مربوط به زيارت قبور است كه مستندات آن را مورد بحث قرار داده است. در پايان كتاب، تصاويرى از مجلس درس تفسير ميرزا خليل، اقامۀ نماز عيد فطر و ديگر برنامههاى ايشان كه معمول در مسجد فخرالدولۀ تهران بوده، درج شده است.
مرحوم كمرهاى در كتابچۀ ديگرى كه در آبان سال 1345 با عنوان «پيام ميلاد اميرالمؤمنين عليه السلام به سلاطين اهل قبله و وحدت كلمه و نقش امم متحده» به چاپ رساند، بار ديگر از فعاليتهاى خود در ايجاد وحدت ميان مسلمانان و شركت در كنگرههاى مربوط به حج سخن گفته است. در واقع پس از كنگره سال 1344، كمرهاى كتابى با عنوان «ارض النبوة جسر عظيم» به عربى مىنويسد كه اين كتابچه گزارشى مختصر و فارسى از آن اثر است. وى محتواى آن اثر را پيامى مىداند كه جامعۀ تشيع براى كنگره دارد كه وظيفۀ ايجاد اين اتحاد عمومى ميان مسلمانان را بر عهدۀ ملك فيصل گذاشته است.
او آنگاه بحث را با اين شعار كنگره آغاز مىكند كه كعبه پل فيروزى است و مىكوشد تا شرحى از اين مطلب ارائه دهد. ايجاد اين پل اولين قدم است و پس از آن بهرهگيرى مناسب از پل براى وصل بندگان با خداى متعال است.
وى تلاش مىكند به ملك فيصل بفهماند كه در زدن اين پل نبايد از معارف رسيده از امام على عليه السلام غفلت كند.
به عقيدۀ او، تنها رمز پيروزى، پذيرفتن رهبرى امام على عليه السلام است كه