170بنابراين، معناى مورد نظر كه ايمان اجداد آن حضرت باشد، يا تنها معناى صحيح آيه است كه شخص رسول گرامى اسلام و اهلبيت معصوم او به آن تصريح كردهاند و يا حد اقل يكى از معانى و بطون چندگانۀ آيه است كه پيامبر و اهلبيت (مفسران حقيقى قرآن) و ثقل اصغر آن را بيان كردهاند.
2. وقوله تعالى: رَبَّنٰا وَ اجْعَلْنٰا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنٰا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ. . . وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ. . . . 1
و قوله تعالى: وَ جَعَلَهٰا كَلِمَةً بٰاقِيَةً فِي عَقِبِهِ. . . . 2
دو آيۀ اوّل، با صراحت تمام دلالت دارد كه حضرت ابراهيم درخواست مىكند كه خداوند در نسل او گروهى مسلمان قرار دهد و با توجه به كلمۀ «مِنْ» در هر دو آيه، اين درخواست تنها شامل برخى از ذرّيۀ او مىشود و در آيۀ سوم به استجابت اين دعا اشاره شده است.
براى اينكه به خوبى روشن شود اين دعا براى فرزندان بلا فصل ابراهيم نبوده، بلكه دامنۀ آن تا زمان حضرت خاتم الأنبيا را شامل مىشود، اين شاهد كافى است كه در ادامۀ آيۀ اوّل مىگويد: رَبَّنٰا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ. . . و روايات بسيارى از طريق عامه و خاصه روايت شده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله خود را مصداق اين دعوت دانسته است. 3پس اين آيات به خوبى بيانگر اين مطلب است كه هماره در نسل ابراهيم گروهى مسلمان وجود داشته است.
اكنون اين مقدّمۀ قرآنى را در كنار روايات متعدّدى قرار دهيد كه پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«من هماره در بهترين خانوادهها و نيكوترين فرقهها بودم.»
بنابراين، اگر بگوييم كه آن حضرت - ولو براى يك نسل - در خاندان كافرى بوده است، يا بايد بگوييم در آن زمان گروهى مؤمن نبودهاند، بنابراين، با مقدمۀ اوّل و آيه ناسازگار است و يا بايد بگوييم با وجود گروه مؤمن نسل پيامبر در بهترين گروه نبوده است و منكر مقدمۀ دوم و روايات نبوى شويم و يا خاندان كافر را بهتر از مؤمن بدانيم كه باز با آيۀ شريفۀ وَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ. . مخالف است، در نتيجۀ بطلان هر سه