165آب جلو آمده بودند، شش نفر عرب آن‌ها را لخت كرده بودند، مال و اسباب و لباس آن‌ها را برده بودند، ولى عكام ما اندكى ديرتر رسيده بود و سالم مانده بود، تا نصف‌شب آب كم بود و امروز و امشب سؤال فقط آب است و پس از نصف‌شب قدرى آب بيشتر شد، يعنى صاحبان زور آب‌گيرى كردند، آن‌وقت بيچاره پياده هم آبى گيرش آمد و آسوده شد، يازده‌نفر مى‌گويند از مغاربه از تشنگى تلف شدند. 1ميرزا داوود سپس به داستان غم‌انگيزى اشاره كرده و مى‌نويسد:
وقعۀ عجيبى كه بين «مكه و مدينه» براى ما واقع شد اين بود كه، در روز بعد از حركت از «ابيارحسن» ، كه كم آبى و كم آذوقگى در حاج به سر حد كمال رسيد، به خصوص در پياده‌ها و به‌خصوص در «مغاربه» ، در ميان كوچه متصلاً سياه‌ها مى‌آمدند و آب و نان مى‌خواستند و به‌خصوص وقتى كه در ميان كوچه نهار مى‌خورديم، در [ اين ] بين طفلى پياده [ تقريباً به ] سنّ دوازده سيزده‌ساله آمد، تكدى كرد، «والدۀ ميرزا عليقلى» ، قطعه‌نانى براى او انداخت، طفل ديگرى دويد كه بردارد، اين دو به هم چسبيدند، شترى هم كه كجاوه بار داشت رسيد و با دست خود بر پشت همان اولى نواخت كه افتاد، پاى خود را هم دوباره بالاى پشت او گذاشته، رد شد، حقير ملتفت شدم كه صدمه‌اى به او رسيد، قدرى با «والدۀ ميرزا عليقلى» اوقات تلخى كردم كه چرا نان را انداختى، او هم حق داشت، چه مى‌كرد، با آن التماس كه آن‌ها سؤال مى‌كنند، نمى‌توان غذا خورد و به آن‌ها نداد، قد او هم كه نمى‌رسيد بگيرد، بعد از ربع‌ساعت ديدم دونفر دست و پاى او را گرفته‌اند و چشم‌هاى او از حدقه حركت كرده، آورده بالاى شتر او را گذارده و بستند، «حاجى محمدعلى» كجاوه‌كش هم گفت كه طفل مرد.
معلوم است چه‌قدر بر حقير و به‌خصوص بر اهل منزل بد مى‌گذرد، كه خواستيم ثوابى و ترحمى بكنيم، قتل نفس كرديم، ديگر آن روز و آن شب بر ما چه گذشت، خداوند مى‌داند. روز ديگر كه وارد «مدينه» مى‌شديم، او را ديدم كه سوار است و حالش بهتر است و نان مى‌خورد، اما چشم‌هاى او همان قسم از حدقه حركت كرده بود، خيلى خوشنود شدم كه نمرده است و سوار هم شده است، تا «مدينۀ منوره» ، پاشا او را سوار كرده بود، روز آخرى «پاشا» خيلى از مردم توجه كرده، جمعى پياده‌هاى وامانده را سوار كرد، آب هم دو تا سه فرسخى جلوتر آوردند. 2