134وى در اين توضيح از ابوعبيد بكرى تبعيت كرده است. اما اين سخن جاى تأمل دارد؛ زيرا مقتضاى روايات پيشگفته اين است كه مراد از بلاط قسمتى است كه در شرق مسجد واقع بوده است. با اين‌حال، مراد از بلاط هم شرق مسجد است و هم قسمت غرب و شمال آن.
ابن‌شبه گفته است: محمدبن يحيى از عالمى موثّق برايمان حديث كرد كه كسى كه پيرامون مسجد رسول خدا را سنگفرش كرد معاويةبن ابى‌سفيان بود. او مروان‌بن حكم را مأمور انجام اين كار كرد و عبدالملك‌بن مروان كار سنگفرش را به‌عهده گرفت و پيرامون خانۀ عثمان‌بن عفان را كه به محل گذاشتن جنازه‌ها شارع بود سنگفرش كرد.
حدّ غربى اين بلاط عبارت بود از:
مابين مسجد تا خاتم‌الزوراء، نزديك خانۀ عباس‌بن عبدالمطلب در بازار؛ حد شرقى آن تا خانۀ مُغيرةبن شُعْبه واقع در راه مسجد به بقيع؛ حدّ يمانى (جنوبى) آن تا حدّ گوشۀ خانۀ عثمان‌بن عفان كه درِ آن به سمت جايگاه جنازه‌ها باز مى‌شد؛ و حدّ شامى (شمالى) اش جلو حُشّ (بوستان) طلحه واقع در پشت مسجد. از سمت مغرب، همچنين، به حدّ خانۀ ابراهيم‌بن هشام كه درش به‌طرف مصلّى بود مى‌رسيد.
بَلاكِث: يكى از اعراض مدينه و تپۀ بزرگى است در بطن اضم كه بين ذوالمروه و ذوخُشُب واقع شده است.
حدس مى‌زنم همان «بلكثه» باشد.
بَلْدَح و بلادح: واديى است در مكۀ مكرّمه. در حديث آمده است: پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از آن‌كه به ايشان وحى نازل شود، در پايين پاى بلدح به زيدبن عمروبن نفيل برخورد كرد.
بُوَيْره: مصغّر «بئر» (چاه آب) است.
بويره جايگاه سكونت بنى‌نَضير بوده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله شش ماه پس از جنگ احد به‌سوى آن، لشكر كشيد و نخل‌هاى ايشان را سوزاند و زراعت‌ها و درختانشان را قطع كرد. آيۀ شريفۀ مَا قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللّٰهِ. . . . 1در همين باره نازل شده است. بعضى گفته‌اند: بويره نام جاى خاصى ازجايگاه‌هاى بنى‌نضيربوده‌است.
بيت‌الحرام: كلمۀ بيت‌الحرام به‌معناى كعبه است و به آن بيت‌العتيق نيز مى‌گويند. اما مسجد، به آن مسجدالحرام مى‌گويند. مقصود از حرم هم مكه است؛ زيرا تمام مكه منطقۀ حرم مى‌باشد.