73
«مسجد سيّدنا حمزة وحوله زوّار المدينة» ؛ 1«اين حرم حضرت حمزه است كه در اطراف آن چادرهاى زائران مدينه ديده مىشوند.»
عقيده و عملكرد وهّابيان
اين بود آنچه كه دربارۀ ساختمان حرم حضرت حمزه عليه السلام از قرن اوّل تا قرن چهاردهم هجرى رخ داده است و اين بود گوشهاى از زيارت رسول خدا صلى الله عليه و آله و مراسم زيارت و اظهار ارادت مسلمانان نسبت به ساحت مقدس حمزه سيّد الشهدا كه بر اساس پيروى آنان از رسول گراميشان انجام مىگرفته است.
ولى با تسلّط وهابيان و با روى كار آمدن سعودى ها در حجاز، نه تنها حرم شريف حضرت حمزه و حرم ها و بقاع متعلّق به شخصيت هاى اسلامى منهدم گرديد، بلكه آنان از راه فرهنگى و ممنوع ساختن زيارت، به تضعيف عقيده و بينش مسلمان و تقويت عقيدۀ نو ظهور خويش پرداختند كه تعطيل نمودن زيارت رجبيه در كنار حرم حضرت حمزه از نمونههاى آن مىباشد.
و جاى تأسف است كه امروزه نويسندگان و مؤلفان در حجاز، اقدامات اين گروه تندرو را بزرگترين افتخار تلقّى مىكنند و دور شدن از راه و رسم رسول خدا را نسبت به نسلهاى آيندۀ مسلمانان، بزرگترين امتياز مذهبى براى خود مىدانند و ساير مسلمانان را به شرك و بت پرستى متّهم مىسازند.
مثلاً نويسنده و مورخ معاصر «احمد سباعى» مكّى با اشاره به اين نوع مراسم و اجتماعات و ادعيه و زيارات، مىگويد: «اين بدعتها! از دوران فاطمىها و در اثر تمايل و تشيّع آنان نسبت به اهل بيت به وجود آمده بود و در طول تاريخ ادامه داشت تا اينكه سعودىها در سال 1343 به مكّه وارد شدند و اين اعمال را ابطال و اين مراسم را الغاء نمودند. 2آرى، آنان در عقيدۀ خود آنچنان پافشارى و اصرار ورزيدند كه حتّى مسافرت به شهر مدينه را، اگر توأم با قصد زيارت قبر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله باشد، عملى حرام و گناهى بس بزرگ و غير قابل بخشودنى دانستند.