71تهيۀ غذاى روز عاشورا اختصاص داده شده است.» 1روشن است كه عقايد فردىِ اشراف حسينىِ مدينه، در ارتباط با زائران شيعه، بايد به گونهاى بروز مىكرد كه ميهمانان گرايش شيعىِ آنها را درك مىكردند.
امين الدوله، يك ايرانى سياستمدار كه گزارش سفر خود را در سال 1899 به مدينه نوشته، در بين ميزبانانِ خود، از شريف على رييس بنوالحسين به عنوان كسى كه سخت به تشيع علاقه داشت و داراى مذاق تشيع بود، ياد كرده است. از نظر امين الدوله، اين نتيجۀ طبيعى بستگى خاندانى و شرافت نسبى اوست. او در خانۀ شريف، در نزديك العوالى توانسته است بدون تقيه نماز بخواند. 2نمىتوان نامحتمل دانست كه برخى از مردم مدينه در برابر پرسش زائران شيعه از آنها - در مورد مذهبشان - پاسخ دروغ داده باشند. ythguoD از شخصى ياد كرده كه پدرش به يك كاروان ايرانى اجازه داد تا نخلستان وى را اجاره كنند، احتمالا به آن دليل كه آنها به خاطر اين محل پول زيادى مىدادند، اما براى تحقير آنها، يك مرد جوان عيبجو، در حضورشان اداى شيعه بودن در مىآورد 3. . . اين نقل به ما هشدار مىدهد كه ممكن است برخى از آگاهىهايى كه سيّاحان از وجود شيعه در مدينه دادهاند نادرست باشد. اين خطاها ممكن است ناشى از نوعى نيرنگ باشد؛ چه از ناحيۀ شيعيان زائر، يا افكار واهى يا هر دو.
افزون بر اشراف، رهبر قبيلۀ منطقه هم توانست با شخصيت برجستهاى از شيعه، از خارج ارتباط استوارى برقرار كند. يك نمونه قابل توجه، شيخ سعد جزاع (جزا) است كه در اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم، رييس تيرۀ احامده از طوايف قبيلۀ حرب بود. 4زمانى كه در سال 1899 امين الدوله بعد از حج رهسپار مدينه شد، 5شيخ سعد با او و همراهانش ديدار كرد. 6وى مهمانان ايرانى را در ديدار با اشراف و ساير اشخاص همراهى كرده و گهگاه كار مترجمى را هم براى آنها انجام مىداد. امين الدوله كه از وى با نام شيخ جزاع نخاولى ياد كرده، به نظر مىرسد كه دوستى سابقهدارى با شيخ سعد داشته و حتى اشاره به ديدار بعدى وى از تهران دارد.
شيخ سعد خانهاى در مدينه داشت كه امين الدوله را در آن ميهمان كرد، درست زمانى كه آن دو براى نخستين بار در فصل