126دورى پيروان اين خط از صحنۀ اجتماعات و نمازها، كه به طور ناخودآگاه خواستۀ گروه اول را تأمين و زمينۀ پذيرش اهداف آنها را در خارج ساختن گروهِ مقابل از صحنۀ بين المللى - اسلامى را فراهم مىنمايد، نه تنها اميدى براى برطرف نمودن آن ذهنيتهاى غلط و بينشهاى خطرناك و خلاف واقع وجود ندارد بلكه هر چه زمان پيش مىرود و هر چه صفوف از هم دورتر مىشود، دامنۀ برخوردها و سمپاشىها بر ضد ما و بر ضد اصول اعتقادى ما گستردهتر مىگردد. اينجا است كه پيام حياتبخش امام راحل قدس سره خطاب به شيعيان جهان و حكم حضور آنان در صحنۀ عبادى - سياسىِ نماز حرمين شريفين صادر مىشود:
«لازم است برادران ايرانى و شيعيان ساير كشورها، از اعمال جاهلانه كه موجب تفرق صفوف مسلمين است، احتراز كنند و لازم است در جماعات اهل سنت حاضر شوند و از انعقاد و تشكيل جماعت در منازل. . . جدا اجتناب كنند.»
نگاهى به روايات:
مىدانيم كه اختلاف نظر در بعضى مسائلِ كلامى و فقهى، در ميان مسلمانان داراى سابقه و پيشينۀ تاريخى است؛ بهطورىكه نه به يك قرن و دو قرن ويا ده قرن قبل، بلكه به زمانى منتهى مىشود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به عالم بقا شتافت و طبعاً در قرون اوّليّۀ اسلام و در زمان ائمۀ هدى عليهم السلام در اثر اختلاط و امتزاج شيعه و اهل سنت از يكطرف و وجود اختلاف نظر از سوى ديگر، موجب بحث و گفتگو و طرح سؤال در مسائل مختلف؛ از جمله حضور و عدمحضور در مساجد و شركت نمودن در نمازهاى جماعت اهل سنت پديد آمد، بهخصوص در شهر مدينه كه جز مدت كوتاهى، حكومت و امامت جماعت در اختيار اهل سنت بوده و بيشتر اوقات اين سمت را واليان و حاكمان شخصاً بعهده مىگرفتند.
منابع حديثى ما گوياى اين واقعيت است كه اين موضوع در محضر ائمۀ هدىٰ عليهم السلام مطرح و مورد سؤال قرار گرفته است. همانگونه كه از ديدگاه اهلسنت نيز بدور نمانده و احاديث متعددى دراين باره، در منابع مورد اعتمادشان منعكس شده است، با اين تفاوت كه بر خلاف مضمون روايات شيعه كه رابطۀ مستقيم با موضوع مورد بحث دارد، احاديث اهل سنت داراى مفهوم كلّى و غالباً در مقام نكوهش كسانى