119اهل سنت چنين نقل شده است:
«من أدركه الأذان في المسجد ثمّ لم يخرج لحاجة و هو لا يريد الرجوع فهو منافق» 1
متن اين حديث و تشديد در اين حكم كه خروج از مسجد پس از اعلان وقت نماز به نفاق تشبيه شده و چنين شخصى بعنوان منافق معرفى گرديده است، مضمون روايتى را كه محمدبن سنان از امام رضا عليه السلام نقل نموده است، تداعى مىكند كه آن حضرت در پاسخ پرسش ابنسنان دربارۀ حرام بودن فرار از جبهه، چنين نگاشت: «حرّم اللّٰه تعالى الفرار من الزحف لما فيه من الوهن فيالدين و الإستخفاف بالرسل و الأئمة العادلة و ترك نصرتهم على الأعداء. . .» 2«خداوند فرار از جنگ را بدان جهت حرام نموده است كه اين كار موجب تضعيف دين و استخفاف پيامبران و پيشوايان عادل و خوددارى از نصرت و يارى جبهۀ حق در مقابل دشمنان است.»
آرى اگر فرار از زحف و تضعيف جبهۀ حق در جنگها موجب تقويت دشمن و يكى از گناهان كبيره است، فرار از صفوف نماز نيز از نظر فرهنگى عامل تضعيف حق و تقويت جبهۀ باطل و كمكى است بر اهداف دشمنان و همسو شدن با استكبار جهانى. و اينك ما در جبهه هستيم و دشمن در كمين!
مسألۀ تسنن و تشيع
به طورىكه در بخش اول مقاله اشاره كرديم، صدور حكم امام راحل قدس سره بر حضور شيعيان در نماز جماعتِ حرمين شريفين، كه براى مؤمنان واجبالإجرا و لازمالعمل بوده و در آينده نيز شيعيانِ آگاه، از اين حكم تبعيت خواهند كرد، مىتواند داراى دو انگيزه و دو عامل مختلف باشد؛ يكى از آنها و يا مهمترينشان، مقابلۀ اسلام و كفر جهانى است. و ديگرى مسألۀ تسنن و تشيع است، كه عامل اول در صفحات گذشته بررسى شد و اينك به تبيين و توضيح عامل دوم مىپردازيم.
لازم است در اين زمينه چند موضوع مطرح شود.
شيعه در معرض اتهام:
متأسفانه پيروان اهلبيت عصمت و طهارت در طول تاريخ، به علل و انگيزههاى مختلف سياسى - مذهبى مورد اتهام و افترا قرار گرفتهاند و مطالب ناروا و