200صفى‌اللّه عليهما السلام در گنبد حضرت شاه ولايت پناه است. ليكن قبر اين دو بزرگوار ظاهر و بلند نيست.
شهر كوفه
در گذشته كه كوفه آباد بود، زمين نجف در بيرون شهر كوفه بوده است. اما از نحوست و شآمت ساكنان، چنان خراب شده، كه اثرى از آن بناها نيست، مگر مسجدى كه جناب اميرالمؤمنين را در آن مجروح نموده‌اند برجاست و از مقتل تا مدفن يك فرسخ است. بر محرابى كه حضرت را زخم زده‌اند، به خط جلى نوشته‌اند كه «هذا مقتل اميرالمؤمنين على ابن ابى طالب - كرم اللّه وجهه - و مى‌گويند كه اين مسجد را نوح بنا كرده و چنان مى‌نمايد كه در گذشته بت خانه بوده است، زيرا كه بر ديوار جانب قبله كه از مبانى قديم همان ديوار است اشكال و صورتها بر سنگها تراشيده‌اند. هرچند كه مسلمانان آثار صور اصنام را به گچ اندوده‌اند، ليكن در بعضى جاها كه گچ به سبب باران جدا شده، واضح و باقى به تأمل معلوم مى‌شود.
از نجف اشرف، از راه بيابان كه زبيده خاتون با كندن چاه و برآوردن ديوار معمور ساخته بود، تا مدينۀ منوّره يكصد و هشتاد فرسخ وتا مكۀ معظمه دو صد و سى فرسخ است.
توجه به سوى مكه از راه شام و حلب
گرچه راهى كه ياد شد از همه نزديكتر است اما در اين روزگار به دليل دشمنى باديه‌نشينان با همديگر و مجادله با احمد پاشا حاكم بغداد، آن راه، بس هراسناك و ناامن بود. پس قافله از راه شام و حلب - كه دورترين راه است - به راه افتاد.
تحرير اسماء منازل، از بغداد تا مكه معظمه به قيد ساعت، كه در ممالك روم معمول است:
چنانكه در ايران و توران منازل را به فرسخ معين و محسوب مى‌دارند و در هندوستان به كروه. و فى الحقيقت ساعت و فرسخ مساوى خواهد بود؛ زيرا كه ساعت عبارت از اين است كه شتر باردار خوش رفتار، در يك ساعت نجومى كه دو نيم گهرى [irahg] باشد (يك گهرى 24 دقيقه) هر قدر طى مسافت كند، آن مقدار راه را يك ساعت مى‌گويند و غالباً در مدت دو نيم گهرى شتر خوش رفتار دو نيم كروه خواهد رفت. پس در اين صورت فرسخ و ساعت مساوى است.