69
«نعم لاريب في أنّ الاولى رعاية الأقرب فالأقرب ولكن هذا اذا امكن ايقاع الهدي مع شرائطه الواجبة التي منها اشباع المساكين و اطعامهم لا ما اذا كان هذا الأمر معتذراً في وادى محسّر ايضاً.» 1
خلاصۀ كلام:
با توجه به ادلۀ حرمت اسراف و قوّت و شمول آنها، ذبح قربانى به گونهاى كه منجر به اسراف و اتلاف آن شود، جايز نيست و در اين مورد فرقى نيست بين ذبح در منا و خارج از منا.
بنابراين، در وضعيت فعلى كه در بسيارى از مذابح موجود در سرزمين حجاز، قربانىها دفن يا سوزانده مىشوند، ذبح كردن اضحيه در آنها جايز نيست و بر حجاج واجب است در مكانى قربانى كنند كه بتوانند از اسراف آن جلوگيرى كرده و به مصرف مستمندان برسانند.
اما از آنجا كه در روايات براى ذبح قربانى حج تمتع، سرزمين منا مشخص شده و امروزه هيچيك از مذابح در اين سرزمين قرار ندارد و دليلى نيز بر لزوم رعايت اقربيت به منا در دست نيست لذا حجاج مىتوانند در هر مكانى كه گوشت قربانى اسراف نشود و به مصارف معينش برسد، قربانى خود را ذبح كنند؛ چه اين مكان مذابح مكانيزهاى باشد كه در وادى محسّر ساخته شده و چه وطن خود آنها و يا هر مكان ديگرى.