114
در ترك نمودن حج و عقاب آن:
بدان كه ترك كردن حج در صورت استطاعت گناه كبيره مُهلكه است، قال اللّٰه تعالى:
وَللّٰه على النّاسِ حِجُّ البيتِ مَنْ استطاعَ إليهِ سبيلاً وَمَنْ كفرَ فإنّ اللّٰهَ غَنىٌ عَنِ العٰالميٖنْ ؛ يعنى هر كه ترك حج كند بدون عذر شرعى، و اعتنا به وجوب آن نداشته باشد، پس بدرستى كه خداوند عالم غنى است از عالميان و عبادت آنها، و تعبير به كلمۀ كفر يا حكايت از كفر باطنى تارك حجّ است و يا از باب تأكيد و مبالغه ظاهريّه مىباشد.
الحديث: (مَنْ ماتَ وَلمْ يَحجَّ حَجَّةَ الإسلامْ فليَمتْ يهوديّاً أو نصرانيّاً) .
ايضاً: در حديث از كاظم عليه السلام روايت شده كه آن بزرگوار در تفسير (قُلْ هَلْ اُنبِئكُمْ بالأخسرينَ أعمالاً) فرموده: كه زيان كارترين مردمان در عمل آنهايند كه حجة الإسلام بتأخير اندازند.
و ديگر صادق عليه السلام فرموده كه: مراد از قول خدا كه فرموده: (وَنَحشُرُهُم يومَ القيمة أعمي) كسانى هستند كه حج بر ايشان واجب شود، وبى مانع شرعى خود را از حجّ باز دارد و حجّ نكرده بميرد او را غسل ندهيد و كفن نكنيد و بر مقبرۀ مسلمانان او را دفن نكنيد، كه او بر ملّت يهود مرده.
در احوال كسى كه در راه حج بميرد:
در احاديث وارد شده كه اگر كسى در سفر حجّ بميرد، هول قيامت را نمىبيند و از او حساب نمىكشند، و با اصحاب بدر محشور مىشود.
ايضاً: وارد است كسى كه در حرم مدفون شود، ايمن مىباشد از فزع اكبر 1، خواه از نيكوكاران باشد يا از گناهكاران.
ايضاً: كسيكه در مدينه بميرد ايمن خواهد بود از عذاب الهى. قال اللّٰه تعالى: وَمَنْ يَخرُج مِنْ بيتهِ مُهاجِراً إلى اللّٰهِ وَرسوُلهِ ثُمَّ يُدْرِكهُ الموتُ فَقَدْ وَقَعَ أجرهُ على اللّٰه وكانَ اللّٰهُ غَفُوراً رحيماً .
در وجه تسميه مكّه و معانى آن:
بعد از آن كه ميان مسلمين و يهود در باب افضيلت كعبه و بيت المقدس مباحثه و نزاع