106تنها با شرك و بت‌پرستى چشم از اين جهان بستند بلكه حتّى در ميدان جنگ و در راه تحكيم شرك و بت‌پرستى و مبارزه با توحيد به دست مسلمانان كشته شدند و اين چيزى است كه براى هميشۀ تاريخ در پيشانى آنان حك شده و زدودنى نيست. از اين رو با قرار دادن پدر و مادر و اجداد و نزديكترين اقوام رسول خدا صلى الله عليه و آله در صف نياكان خويش و متّهم ساختن آنان به شرك و بت‌پرستى، در صدد حلّ مشكل بزرگ اجتماعى خويش برآمدند.
آرى آنها از زبان رسول خدا به دروغ نقل كردند كه:
«إنَّ رَجُلاً قالَ يا رَسُولَ اللّٰهِ أينَ أبي؟ قال: في النّار، فلمّا قَفّىٰ دَعاه. فقال إنّ أبي وأباكَ في النّار!» 1«مردى به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد: اى رسول خدا، پدر من در كجا است؟ فرمود: در ميان آتش است! چون آن مرد خواست برود، پيامبر صلى الله عليه و آله او را صدا كرد و چنين فرمود: پدر من و پدر تو هر دو در آتش هستند!»
ماجراى حضور رسول خدا و در كنار قبر مادرش و تحريف آن
رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از فتح مكّه و به هنگام مراجعت، در «ابواء» قبر مادرش «آمنه» را زيارت كرد و در كنار آن نشست و عاطفه سرشار و روح لطيفش موجب گرديد كه خاطرات گذشته و زحمات طاقت فرساى مادرش را تداعى كند و گريه شديد سردهد؛ به طورى كه صحابۀ آن حضرت نيز شديداً متأثّر گشته و گريه كردند.
همۀ صحابه و ياران پيامبر صلى الله عليه و آله در آن روز، آن تكريم و احترام را از سوى آن حضرت نسبت به مادرش مشاهده نمودند. زيارت كردن قبر مادر و گريه شديد كردن در مرئىٰ و منظر عموم، چيزى نبود كه در آن شرايط و با وجود چند هزار نفر كه در اين سفر به همراه پيامبر بودند به فراموشى سپرده شود و حادثه‌اى باشد كه بتوان از اصل انكارش نمود و لذا با حفظ اصل اين جريان تاريخى، در كيفيت آن دخل و تصرف كردند و از همان شيوه‌اى كه در ماجراى «غدير» و در تصرف و تحريف در لفظ «مولا» استفاده نمودند، در اين جريان نيز بهره گرفته و چنين گفتند:
«اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله قبر مادرش را زيارت و در كنار آن گريه كرد و صحابه نيز گريه كردند، درست است، ليكن اين عملكرد رسول خدا صلى الله عليه و آله دليل بر ايمان و توحيد مادر آن حضرت نيست؛