97«مجلى» كه بخاطر وفور كبك در آن اينگونه نامگذارى شده است. كوه «ابوحيه» كوه مشهور «صايف» كه در غرب كوه «العمره» واقع است و سيلاب شعب «صايف» از آن جارى مىشود و اكنون قبيلۀ حرب و ديگران در آن ساكن هستند. كوه «نعمان» يا به نام كنونى آن «عمره» كه در سمت راست خروجى مكه از مسير تنعيم قرار دارد. درّه «تنعيم» كه از مشهورترين مناطقى است كه همه آن را به عنوان حد حرم مىشناسند؛ زيرا به خاطر حديث مشهور عايشه، نزديكى آن به مسجدالحرام و وجود امكانات رفاهى فراوان همواره حاجيان زيادى در آن احرام مىبندند و در آن دو علامت است كه ملك فهد در سال 1404 ه. ق. به تعمير آن دست يازيده است. كوه «واند» كه ساختمان مشهور بيمارستان «حراءِ» در آن قرار دارد. بلندى «لفيفا» ، كوه «رحا» ، گردنۀ «ذات الحنظل» ، كوه «رضيع» ، كوه «ام القزار» ، كوه «ام البشرام» كه ارتفاع آن به 401 متر مىرسد. كوه «مرمر» ، كوه «ابوبقر» يا طبق نامگدارى اهالى منطقه، كوه «وادى الجوف» و كوه «ناصريه» مىباشد.
اين مرز نسبت به سه مرز ديگر، از نظر زيادى علائم و ساخته شدن آنها از سنگهاى تراشيده و آهك، از توجّه بيشتر بازسازان برخوردار بوده است. مجموع علائم اين مرز 574 عدد است كه بجز چندتا، بقيّه از آهك ساخته شدهاند.
نشانههاى مرز غربى
مرز غربى، از سمت شمال غربى با علائم «الأعشاش» آغاز و به كوه «دومةالسوداء» پايان مىپذيرد.
مواضع اين مرز عبارت است از: «الأعشاش» كه زمينى مسطح است و راه قديم جدّه از آن مىگذرد و به نام گياهى نامگذارى شده است. كوه «أظلم» بزرگترين و بلندترين كوه منطقه كه سمت شمالى آن مشرف بر جادۀ ملك سعود و سمت جنوبى آن نزديك بزرگراه جدّه است.
كوههاى «نفيرات و حشفان» كه كوهى آتشفشانى است و آثار بجاى مانده از طغيان آن بر پارهاى از صخرهها كاملاً پيداست. سرزمين «رصيفه» كه از نشانههاى آن، چشمه آبى است كه قبلاً جارى و متعلق به يكى از اشراف مكّه به نام «عوينه» بود و كوه «دومةالسوداء» كه در جنوب آن، راه جديد يمن به نام جادۀ ليث و در شمال آن بزرگراه جدّه قرار دارد. مجموع نشانههاى مرز غربى 8 عدد است كه بعضى با آهك ساخته شده و بعضى ديگر سنگچين شده است.