78مهم از وى بجا مانده و دو نامهاى كه او خطاب به امير مؤمنان - ع - نگاشته از دست حوادث نجات پيدا كرده كه متن هر دو نامه مؤيد نظريه ما و بيانگر اين است كه عقيل در دوران خلافت برادرش امير مؤمنان - ع - يك وظيفۀ مهم را در مكه و مدينه ايفا مىنمود و با اين كه او مقيم مدينه بود ولى براى ايفاى نقش خويش در مواقع حساس به مكه سفر مىكرد و ضمن انجام عمره و زيارت خانۀ خدا، آنچه را كه در اين شهر واقع مىشد سريعاً به امير مؤمنان - ع - منتقل مىنمود.
و اين مضمون و مفهوم دو فقره نامهاى است كه عقيل يكى از آنها را در اوائل دوران خلافت امير مؤمنان - ع - و ديگرى را در اواخر خلافت و چند ماه به شهادت آن حضرت مانده، نگاشته است:
نامۀ اول: متن نامۀ اول را كه ابن قتيبه نقل نموده است اين است:
«فلما كان فى بعض الطريق أتاه كتاب أخيه عقيل بن ابيطالب وفيه:
بسم اللّٰه الرحمن الرحيم، امّا بعد يا أخى كلأك اللّٰه واللّٰه جائرك من كل سوء وعاصمك من كل مكروه على كلّ حال وانّى خرجت معتمراً فلقيت عايشة معها طلحة والزّبير وذووهما وهم متوجهون الى البصرة قد أظهروا الخلاف ونكثوا البيعة وركبوا عليك قتل عثمان وتبعهم على ذلك كثير من الناس من طغاتهم وأوباشهم» 1«على - ع - در راه و در حال حركت بود كه نامۀ برادرش عقيل به دستش رسيد و در آن نامه چنين نوشته بود: بسم اللّٰه الرحمن الرحيم، اما بعد، برادر! خداوند تو را حفظ كند وخداوند تو را هميشه و از هر ناگوار و بدى پناه و حامى باشد. من براى زيارت خانۀ خدا از مدينه حركت كردم عايشه را و طلحه و زبير و هواخواهانشان را ديدم كه متوجّه بصره بودند، آنان مخالفت با تو را علنى ساخته و بيعتشان را شكستهاند و تو را با قتل عثمان متهم ساختهاند و عدۀ زيادى از افراد سركش و اوباش نيز در وارد كردن اين اتهام از آنان پيروى نمودهاند.»
نامۀ دوم: نامۀ دوم عقيل نامهاى است كه او پس از جنگ صفين و در سال آخر حيات امير مؤمنان - ع - به آن حضرت نگاشته و امير مؤمنان - ع - به آن پاسخ داده، متن اين نامه در منابع مورد اعتماد 2و پاسخ آن در نهج البلاغه به صورت يكى از نامههاى آن حضرت نقل شده است و چون ما متن كامل اين مكاتبه را در بخش اول اين سلسله بحث آوردهايم، در اينجا به نقل بخشى از آن بسنده مىكنيم. او چنين نوشته است: