55
انّه كان توّاباً.»
پيامبر - ص - در سوگ ابراهيم
روز سهشنبه دهم ربيع الأول سال نهم هجرى مطابق با سال 621 م. شاهد وفات ابراهيم پسر رسول خدا بود. ابراهيم از ماريۀ قبطيه به دنيا آمده بود و به هنگام وفات هيجده ماه داشت. وى را در قبرستان بقيع به خاك سپردند. بطور اتفاق، در همان روز خورشيد گرفت و مردم بين خود گفتند كه خورشيد به خاطر مرگ ابراهيم گرفته است. امّا رهبر آزادۀ اسلام با آن كه در كمال اندوه و اوج ناراحتى بود فوراً جلو اين خرافه را گرفت و با كلام دلنشين خود فرمود: خورشيد و ماه دو نشان از نشانههاى خدايند كه براى مرگ و زندگى كسى نمىگيرند.
به اين ترتيب آن حضرت مردم را براى خدا، و نه براى خود، تربيت مىكرد و هر لحظه از زندگيش مىكوشيد از آنِ خدا باشد.
در ماه شعبان همين سال يكى از دختران پيغمبر - ص - به نام «ام كلثوم» نيز شربت مرگ را نوشيد و چشم از جهان فرو بست.
پيامبر در سال نهم هجرى همچنين عدهاى از ياران خود را به عنوان عمّال صدقات به سوى نقاطى كه مردمانش قبول اسلام كرده بودند روانه فرمود.
پى نوشتها: