93«در روز بيست و هفتم ذيقعده استار كعبه را به اندازه يك و نيم برابر قامت انسان از چهار طرف بالا مىبرند تا دستها به آن نرسد و اين عمل را احرام بستن كعبه مىنامند.» 1و نيز مىگويد: «در روز عيد قربان كسوۀ كعبه از كاروان مصر به بيت آورده شد و در پشت بام آن قرار گرفت. روز سوم از عيد قربان، افرادى از بنى شيبه آن را بر روى كعبه باز كردند و آن كسوه رنگ سياه داشت و از حرير مخلوط با كتان بافته شده بود و در بالاى آن با خط سفيد نوشته شده بود: «جعل اللّٰه الكعبة البيت الحرام قياماً. . .» و در جهات ديگر نيز آياتى از قرآن با خط سفيد نوشته شده و از ميان رنگ مشكى مانند نور مىدرخشيد. و چون كسوه بر كعبه پوشانيده شد دامن آن را بالا بردند تا دست مردم به آن نرسد و كسى كه متولّى كسوه مىشود، ملك ناصر است كه مخارج قاضى و خطيب و ائمه جماعات و مؤذنين و. . . را مىفرستد.» 2يك قرن بعد از ابن بطوطه، ابو عباس قلقشندى (متوفاى 821) از كسوۀ كعبه در زمان خود سخن مىگويد. او پس از ذكر تاريخچهاى از كسوۀ كعبه در زمانهاى قديم، مىگويد:
«آنچه در زمان ما رسم شده، اين است كه كعبه را با ديباج سياه مىپوشانند بطورى كه از بالا تا پايين مىرسد و در بالاى آن طرازى است با رنگ سفيد از اصل بافته كه در آن نوشته شده: «ان اول بيت وضع للناس للذى ببكة مباركاً. . .» و در دولت ناصريه، طراز از رنگ سفيد به رنگ زرد تغيير داده شد. . . و در سال 814 كسوه طرف در كعبه با پارچههاى كبود رنگ مزين شده بود.» 3و در جاى ديگر مىگويد:
«در زمان ما در طول سال، بيش از يك كسوه بر كعبه پوشانيده نمىشود و آن كسوه را به آن صورتى كه گفتيم در مصر مىسازند سپس با كاروان به مكه حمل مىشود و دامن كسوۀ قبلى به اندازۀ قامت انسان بريده مىشود و ديوار آن قسمت آشكار مىگردد تا اين كه در روز. . . . كسوۀ قبلى را برمىدارند و كسوۀ جديد را مىپوشانند و مقام هم به نسبت كسوۀ كعبه پوشانيده مىشود و بنو شيبه حاجبان كعبه، كسوۀ قبلى را برمىدارند و به حجاج و اهل آفاق هديه مىدهند.» 4در زمان تقى الدين فاسى مؤلف كتاب «شفاءالغرام باخبار البلد الحرام» كه تقريباً با قلقشندى معاصر بوده و در سال 832 درگذشته است، وضع كسوۀ كعبه به همان صورت بوده كه قلقشندى گزارش كرده، منتهى فاسى جزئيات بيشترى را به دست مىدهد.