49خداست» 1و يا در روايت ديگرى از امام صادق - ع - آمده است كه: «براى هر امامى بر ذمّۀ پيروانش، عهدى است و به تحقيق، زيارت قبور آن امامان، از نهايت وفادارى شيعيان بدان عهد است، پس هر آن كس كه ائمه - عليهم السلام - را - در حاليكه راغب در زيارت آنان باشد - زيارت كند، آن امامان، در روز جزا شافعان وى خواهند بود. 2و مراعات چند چيز براى زائرانى كه به اين توفيق عظيم رسيدهاند ضرورى است:
1 - توجه به اين كه در محضر آنان هستند، و گفتار و كردار و افكار و نيات آنها در محضر آنها؛ «قل اعملوا فسيرى اللّٰه عملكم و رسوله و المؤمنون» 3از اين جهت بايد با دلى پاك و ضميرى خالص و با ادب در گفتار و كردار و پس از اجازه خواستن، وارد حرم مطهر شوند؛ «يا ايها الذين آمنوا لا تدخلوا بيوت النبى الا أن يُؤذن» 4و شايد بلند خواندن زيارت حتى در آنجا سزاوار نباشد چه رسد به گفتگو با ديگران؛ «لا ترفعوا اصواتكم فوق صوت النبى» 5و ادب در ايستادن و نشستن بايد مراعات شود؛ نظير كسى كه در محضر آنها مىنشيند.
اين آداب از آنروست كه رسول اكرم و ائمه - عليه الصلوة و السلام - اصدق مصاديق انسان كاملند و انسان كامل همواره زنده و شاهد است و از اينرو در محضر انور آنان به هنگام اذن دخول مىخوانيم: «و اعلم ان رسولك و خلفائك - عليهم السلام - احياء عندك يرزقون، يرون مقامى و يسمعون كلامى و يردّون سلامى و انك حجبت عن سمعى كلامهم و فتحت باب فهمى بلذيذ مناجاتهم. . .» 62 - آمادگى براى رفتن به حرم، براى گرفتن فيض؛ به عبارت ديگر آمادگى براى وصل، چنانكه از علامۀ مجلسى - قدس سره - نقل شده است كه پس از تشرف به نجف اشرف، پيش از زيارت قبر مطهر امير مؤمنان، براى آمادگى، روزها را در وادى السلام نجف در مقام قائم - عج - و شبها را در رواق مطهر حرم، به رياضت مشغول شده و پس از مدتى با آمادگى به زيارت قبر مطهر نائل گشته است.
3 - توجه به اين كه گناه مخصوصاً حق الناس موجب دل آزردگى اهل بيت - عليهم السلام - است و اين مضمون كه هر گونه ستم به شيعيان ما در حكم ظلم به ماست، به صورت متواتر در روايات وارد است.