70بر پايۀ سنت عربى، جنگ با مبارزه طلبيدن فردى آغاز شد. سه تن از قريش شيبه، عتبه، و فرزند وى وليد، در برابر سه تن از بنىهاشم قرار گرفتند. پيش از برخاستن بنىهاشم سه نفر از انصار در برابر آن سه نفر قرار گرفتند؛ به نقل ابنسعد، گويا رسول خدا ص - نمىخواست در اولين برخورد مشركان با مسلمانان، انصار طرف ماجرا قرار گيرند.
حمزه، على - ع - و عبيدةبنحارث؛ حمزه و على - ع -، عُتبه و وليد فرزند عتبه را كشتند، شيبه ضربتى بر پاى عبيده زد و آن را قطع كرد. 1آنگاه على و حمزه به يارى عبيده شتافتند و شيبه را كشتند. 2اين رخداد براى قريش سنگين بود. اما ابوجهل گفت كه نبايد از كشته شدن آنان هراسى داشته باشيم؛ آنان در جنگ عجله كردند. او شعار داد: اِنّ لنا الْعُزّىْ ولا عُزّى لكم؛ و مسلمانان گفتند: الله مولانا و لا مولى لكم؛ 3ابوجهل توصيه مىكرد كه بيشتر اسير بگيرند تا بعد از آن، به آنان نشان دهند كه بخاطر جدا شدن از دين پدران خويش و خدايان آنها چه بر سرشان آمده است. 4خواهيم ديد كه مسلمانان مكلف بودند تا در حين جنگ كسى را به اسارت نگيرند گرچه چنين نكردند و مورد سرزنش قرآن قرار گرفتند. به هر روى جنگ عمومى آغاز شد و سپاهيان از دو سوى با يكديگر گلاويز شدند. كسان خاصى از مسلمانان در پى قتل مشركان شناخته شدهاى بودند، اين بدان دليل بود كه افراد مزبور از چهرههاى برجستۀ قريش بوده و در آزار مسلمانان نقش فعالى داشتند. در ميان مسلمانان چند نفر از قدرت بالايى برخوردار بودند. از جملۀ آنان حمزةبن عبدالمطلب و علىبنابى طالب - عليهماالسلام - از مهاجران 5و ابودجانه از انصار بودند. بنا به نقل بلاذرى تعداد نوزده نفر از كشتهگان قريش تنها به دست امام على - ع - انجام شده است 6علاوه بر قرآن، اخبار بىشمار حكايت از همراهى ملائكه با مسلمانان در جنگ بر ضد مشركان دارد. بعدها، بسيارى از مسلمانان تأييد كردند كه در جريان نبرد شاهد نبرد ملائكه با مشركان بودهاند. 7واقدى از خطبهاى از امام على ع - در كوفه ياد