64رسول خدا (ص) باز روى به مردم كرده فرمودند: «أشيروا علىّ ايهاالناس» ؛ در اصل، رسول خدا - ص - خطابش به انصار بود؛ زيرا گمانش اين بود كه بر اساس تعهدات مربوط به بيعت عقبۀ دوم، آنان، تنها در خانۀ خويش او را يارى مى‌رسانند. در تعهدى كه آنان در بيعت عقبۀ دوم عهده‌دار شدند آمده بود: «إنا برآءٌ من ذمامك حتّى تَصِلَ الى دارنا، فاذا وصلت إلينا، فأنت فى ذمتنا، نمنع منك مِمّا نمنع منه آباءنا و نساءنا» ؛ ¹« تا زمانى كه به خانۀ ما قدم نگذارى، ذمّه‌اى - تعهدى - نسبت به شما نداريم؛ زمانى كه نزد ما آمدى، نسبت به تو متعهد هستيم و همانگونه از تو دفاع مى‌كنيم كه از پدران و زنانمان.»

سيره نويسان گفته‌اند كه رسول خدا ص - پيش از آن از احدى از انصار در جنگها استفاده نكرده بود. ²با توجه به اين مطلب تعبير «اشيروا» و يا تعبير «استشار» كه ابن‌سعد آن را آورده به معناى مشورت مصطلح نيست بلكه رفع يك مشكل با انصار است گرچه مشورت در همه امور، بويژه امر جنگ كه بار گرانش بر دوش مردم است امرى پسنديده بود و موارد استشاره رسول خدا ص - نيز در جنگهاست. سعدبن‌معاذ كه متوجه ماجرا شد گفت: گويا مقصودت ما هستيم! من از سوى انصار پاسخ مى‌دهم. گويا تو به دستور خداوند از خانه‌ات بيرون آمدى، ما به تو ايمان آورده و تصديقت كرده‌ايم و شهادت به درستى آيات قرآنى داده‌ايم، با تو پيمان بسته‌ايم كه اطاعت و فرمانبرى تو را كنيم، اى رسول خدا! حركت كن، اگر از اين دريا بگذرى و در آن فرو روى، ما همراه تو خواهيم بود. سعد طى سخنان خود - كه به تفصيل در منابع ياد شده - حمايت جانى و مالى كامل انصار را ياد آور شده و گفت:

ديگرانى نيز كه در مدينه مانده‌اند تصور نمى‌كردند جنگى در مى‌گيرد و الاّ حتما در آن شركت مى‌كردند. پس از سخنان سعد، رسول خدا - ص - اعلام حركت داده و فرمود كه خداوند وعده نصرت بر يكى از دو