56نمونۀ دوّم - در قسمت كلمات آمده: «انّ اولى الناس بالانبياء أعلمهم بما جاءوا به» .
در برخى از نسخ و كتب تفسيرى به جاى «أعلمهم» ، «اعملهم» ذكر شده ولى آنچه از قرائن بدست مىآيد صحيح همان اعلمهم مىباشد؛ زيرا منظور از علم، در بيان آن حضرت، خصوص علم نظرى نيست تا آن كه عدّهاى بخواهند به خاطر آن، روايت را با آيه كه تبعيت عملى را محور دانسته مطابقت دهند و اعملهم بخوانند. بلكه علم در اصطلاع، نيز به كسى كه عملش با گفتارش هماهنگ باشد اطلاق شده؛ چنانكه در روايتى آمده: العالم من صدق قوله فعله» و همچنين آيۀ: «انما يخشى اللّٰه من عباده العلماء» ؛ «علما هستند كه از خدا مىترسند» اين آيه و روايت به خوبى بر اين مطلب دلالت دارد؛ زيرا ترس يك مرحلۀ «عملى» است مربوط به عقل عملى، و كارى به «نظر» ندارد.
آنگاه حضرت على - سلام اللّٰه عليه - در ادامه مىفرمايد: «انّ اولى الناس بابراهيم للذين اتبعوه و هذا النبى» ؛ يعنى «نزديكترين مردم به ابراهيم كسانى هستند كه تابع او باشند» . «ان ولى محمّد (ص) من اطاع اللّٰه و ان بعدت لحمته و ان عدو محمد (ص) من عصى اللّٰه وان قربت قرابته» بنابراين حضرت به همگان مىفهماند كه هر كس مطيع پيامبر - صلى اللّٰه عليه و آله - باشد از بستگان اوست و به او نزديك، گرچه از نظر نژاد، فاصله داشته باشد. و دشمن او فردى است كه نافرمانى او را پيشه خود سازد گرچه از نزديكان وى باشد.