56السلام - وارد شده است:
«عن عبدالله بن سنان انّه سأل أبا عبداللّه عن قول اللّه - عزّ و جل - «و من دخله كان آمنا» قال: من دخل الحرم مستجيراً به كان آمنا من سخط اللّه و من دخله من الوحش و الطير كان آمنا من ان يهاج او يؤذى حتى يخرج من الحرم.» 1«ابن سنان از امام صادق دربارۀ آيه «و من دخله كان آمنا» پرسيد، امام فرمود: هر كس داخل حرم شود در حالى كه به آنجا پناه آورده است، از غضب خداوند در امان است و هر حيوانى از وحوش و پرندگان وارد حرم گردد، از اين كه به او حمله شود و يا مورد اذيت قرار گيرد در امان است تا از حرم خارج شود.
عن الحلبى عن أبى عبدالله - عليه السلام - قال: «لا تستحلّن شيئاً من الصيد و أنت حرام و لا أنت حلال فى الحرم.» 2حلبى از امام صادق نقل مىكند كه فرمود: «چيزى از صيد را حلال نشمار در حالى كه احرام هستى، همچنين حلال مشمار صيد در حرم را اگر چه در حال احرام نباشى.»
حرمت حرم و اين كه نبايد در حرم به حيوانات آزارى برسد، آنچنان مورد توجه حضرات معصومين - عليهم السلام - بوده كه حتى شكار حيوانى را كه در خارج حرم است ولى قصد رفتن به داخل حرم دارد مكروه مىدانستند و شكار كردن در محدودهاى به اندازۀ يك منزل (بريد) بيرون از مرز حرم را نيز جايز نمىدانستند. همچنين اگر شخص در حل باشد و صيدى را در حرم با تير بكشد بايد فديه بدهد و يا اگر در حرم باشد و صيدى را كه در حل است بكشد باز بايد فديه بدهد، حتى اگر پرندهاى بر شاخۀ درختى باشد كه آن شاخه در خارج حرم ولى ريشهاش داخل حرم است، صيد آن جايز نيست و اگر صيدى در دست دارد و همراه با آن وارد حرم شد،