28قبل از تشريع امن است. پس اين حكم امن تشريعى - پس از اسلام آمده، ولى قرآن امنيتى را كه از زمان جاهليت تا زمان اسلام ادامه داشت، به عنوان سند ذكر مىكند. وگرنه همه اين آيات پس از ظهور اسلام آمده، اما همه آنها امنيت پيش از اسلام را گوشزد مىكند.
البته آيه: «و من يرد فيه بالحاد بظلم نذقه من عذاب اليم» 1احتمالاً ناظر به كسى است كه در خصوص حرم و بيت برخورد ستمگرانه كند، خداوند او را به عذابى دردناك گرفتار مىكند نظير جريان ابرهه و يارانش كه به عذاب الهى گرفتار شدند. ولى كسى كه درحرم نسبت به مردم ستم كند، ممكن است خداوند در مدت كوتاهى او را نگيرد و به او مهلت دهد.
به عبارت ديگر مفاد اين آيه نظير مفاد آيۀ «اِنّ الذين يأكلون اموال اليتامى ظلماً اِنَّما يأكلون فى بطونهم ناراً» 2است كه ناظر به منع تشريعى است چون هركس مال حرام مىخورد واقعاً در شكم خود آتش مىخورد.
ليكن در خصوص كسى كه مال يتيم را مىخورد، چنين تعبير شده است. زيرا يتيم مظلومى است كه هيچ پناهگاهى ندارد وگرنه درباره مال حرام كه مال يتيم نيز نباشد، اين حكم هست. همچنين درباره ظلم به افراد كه خداوند هر ستمگرى را به عذابى دردناك گرفتار مىكند. ليكن اگر ظرف ظلم، حَرَم باشد، خداوند قويتر و شديدتر انتقام مىگيرد.
در پايان اين بخش از آيات هنگامى كه شبهات اهل كتاب دربارۀ حليت و حرمت طعام و قبله را پاسخ داد و اهميت كعبه و زيارت آن را بيان كرد مىفرمايد: «و من كفر فان الله غنى عن العالمين» ؛ يعنى هر كسى كه سرباز زند و راه صحيح را پيش نگيرد به خود زيان زده است زيرا خداوند بىنياز از جهانيان است.
پىنوشتها: