115«فيه آيات بينات» ؛ در اين مكان باعظمت نشانههاى آشكار وجود دارد.
و پس از آن مىفرمايد:
«مقام ابراهيم» ؛ سخن در رابطه با مقام ابراهيم و آيات بينات است.
بر طبق قرائت موجود كه آيات به صورت جمع است (نه آيت) بايد گفت كه ذكر مقام ابراهيم بعد از آن، از باب ذكر خاص بعد از عام، و يا بدل بعض از كل است، و عطف بيان نيست، بنابر اين مىتوان نتيجه گرفت كه مقام ابراهيم فرد شاخص و نمونۀ برجستۀ آيات بينات بوده و خود تنها آيت نيست، اينجاست كه بايد سراغ ديگر مصاديق آيات بينات رفت.
شيخ طوسى به نقل از مجاهد آيات بيّنات را اين گونه مىشمارد:
مقام ابراهيم، در امان بودن انسان خائف و گريزان در آن، از بين نرفتن سنگريزهها با كثرت رمىكنندگان، پرواز نكردن پرندگان بر بالاى خانه، شفا يافتن بيماران بواسطۀ نوشيدن آبش، تعجيل در سزاى هتك كنندگان به حرمت آن و هلاكت اصحاب فيل. 1
شيخ طبرسى مىفرمايد: مفسّرين آن را شامل مقام ابراهيم، حجرالأسود، حطيم، زمزم، مشاعر، اركان كعبه، امنيت براى انسانها و حتى حيوانات مىدانند. 2
طبرى در تفسير خود مىنويسد: اهل تأويل در تأويل اين فقره از آيه (فيه آياتٌ بَيِّنٰاتٌ) و در مصاديق آن اختلاف كردهاند. بعضى از آنان گفتهاند كه آيات بيّنات عبارت از مقام ابراهيم و مشعر الحرام است.
طبرى پس از ذكر رواياتى اين قول را از ابن عباس نقل مىكند و پس از آن مىنويسد: قتاده و مجاهد گفتهاند: «مقام ابراهيم از جملۀ آيات بينات است» و سرانجام اين نظر را مىپذيرد، و آن را اولى الأقوال بالصواب و نزديكترين گفتههاى به واقع معرفى كرده است. وى سپس سؤالى را مطرح