271بتوانيم حق را به جاى آن برگردانيم.»
گفتند نه، چارۀ كار را جز با پيكار نكنيم و سر، باز زدند و جنگ درگرفت و پايدار شد و آتش آن برافروخت و شعله سركشيد. و چون نبرد و پيكار در ما و آنان دندان فرو برد و چنگال خود سخت بفشرد به دعوت ما گردن نهادند وبدانچه خوانده بوديمشان پاسخ دادند ما هم به آنچه خواندند پاسخ داديم و آنچه خواستند زود پذيرفتيم تا آنكه حجّت برايشان آشكار گرديد و رشته معذرتشان بريد.
در مورد ديگر تا اين كه خلافت را حق صريح خود مى‌داند امّا براى حفظ اتحاد و وحدت مسلمين و جلوگيرى از هرگونه تفرقه ميان ملّت اسلام، از آن صرف نظر كرد و فرمود:
«فلمّا مضى - عليه‌السلام - تنازع المسلمون الامر من بعده فواللّه ماكان يُلقى فى رُوعي و لايَفْطُرُ ببالى انّ العرب تُزعِجُ هذاالامر من بعده - صلى‌الله عليه وآله وسلّم - عن اهل بيته ولا انّهم مُنَحُّوه عنّى من بعده فما راعنى الاّ انثيال الناس على فلان يبايعونه فامسكت يدى حتى رأيت راجعة الناس قدرجعت عن الاسلام يدعون الى محق دين محمد - صلى‌الله عليه و آله وسلّم - فخشيت ان لم انصرالاسلام و اهله أَن أَرى فيه ثلماً او هدما تكون المصيبة به علىَّ اعظم من فوت ولايتكم. . .» . 1«. . . چون پيامبر صلى‌الله عليه و آله - به سوى خدا رفت مسلمانان پس از وى در امر خلافت و حكومت نزاع و اختلاف كردند به خدا، در دلم نمى‌گذشت و به خاطرم نمى‌رسيد كه عرب خلافت را پس از پيامبر - ص - از خاندان او برآورد يا مرا پس از وى از عهده‌دارشدن باز دارد و