262«شرع لكم من الدين ما وصّى به نوحاً و الذى اوحينا اليك و ما و صّينابه ابراهيم و موسى و عيسى أن اقيموا الدين و لاتتفَرَّقوافيه كبر على المشركين ما تدعوهم اليه، الله يجتبى‌اليه من يشاء و يهدى اليه من ينيب» . 1«خداوند براى شما تشريع كرد از دين آنچه را كه به نوح توصيه كرد و آنچه را كه بر تو وحى كرديم و آنچه به ابراهيم، موسى و عيسى سفارش نموديم؛ كه دين را بپا بداريد و آن را راست داريد و كج نكنيد و در آن دچار تفرقه و اختلاف نشويد كه بر مشركان، دعوت توحيدى شما (كه بشريت را متحد و يكپارچه مى‌كند) دشوار و امر بزرگى است، خداوند هر كه را بخواهد براى خويش برمى‌گزيند و هركه را به سوى خدا انابه كند، هدايتش مى‌كند.»
ذيل آيه مؤيد آن است كه مشركان از انسانيت و ارزشهاى والاى بشرى وحشت دارند و از حاكميت آن‌ها بيمناكند؛ زيرا مشركان همچون گفتارها و ددان بدنبال جيفه و لاشه‌اند و در محيط سالم انسانى چنين چيزى يافت نشود و همين موجب هول و هراس آنان مى‌گردد.
هم چنانكه اختلاف در دين آفت اتّحاد و سبب تفرقه و تشتّت است.
مخالفت با دين نيز كه مفهومى جداگانه از مفهوم اختلاف در دين دارد، خود از آفات موثّر اتحاد و اتفاق به شمار مى‌آيد؛ زيرا همانگونه اگر در دين اختلاف باشد ارزشها تباه مى‌شود، اگر اصل دين نيز كه بر فطرت آدمى استوار است، مورد انكار و مخالفت باشد جامعۀ انسانى هويّت اصلى خود را گم خواهد كرد.
على - عليه‌السلام - در معرّفى اهل بيت و بيان خصلت‌هاى والاى آنان فرمود: