240چپ حجاج حركت مى‌كنند و هنگام فرود آمدن در جايى، اجازه نمى‌دهند كسى از آن محدوده بيرون رود و به ناشناسان هم اجازه ورود نمى‌دهند. اگر ناشناسى بخواهد وارد شود، سه بار صدايش مى‌زنند (و ايست مى‌دهند) اگر جواب نداد، با تيراندازى او را مى‌كشند. اين حادثه براى برخى حجّاج كه عربى نمى‌دانند پيش آمده است. در طول شب، همينگونه يكى ندا مى‌دهد «كركون» ، ديگرى «حازرون» تا تمام شب!
همراه حجاج، لشگرى از عربهاى عقيل هم هست كه از طرف حكومت، مأمور حمل ضعيفان و درماندگان در راهند، ولى آنان غالباً به اين وظيفه عمل نمى‌كنند، اگر حاجى درمانده را لخت نكنند!
كاروان حج شام، نظم و ترتيبى داشت كه موجب آسايش حجاج بود.
از جمله اينكه كاروان به ستون دو حركت مى‌كرد. حجّاج، در كاروانهاى متعدّد بودند و هر كاروان، رئيسى داشت به نام «مقوّم» ، كه ايرانيها و عراقيها به آن «حمله‌دار» مى‌گفتند. حركت كاروانها هم به نظم و نوبت بود. اگر حركت شبانه داشتند، شتربانان هر يك فانوسى در دست مى‌گرفتند. از دور، منظرۀ زيبايى پديد مى‌آمد. بيننده، از دور، فقط دو صف فانوس روشن مى‌ديد و ديگر هيچ.
چادرهاى كاروانها نيز خدمتكاران بخصوصى داشت به نام «مهاتره» كه يك روز پيش از رسيدن حجّاج، مى‌رفتند و چادرها را برپا مى‌كردند. چادرهاى هر كاروان جاى مخصوصى داشت و ترتيب چادرها به نحوى بود كه براى خودش مثل شهرى مى‌ماند. با كوچه‌ها و خانه‌هايش كه جاى معيّن داشت و اگر انسان گم مى‌شد، براحتى مى‌توانست جاى خود را پيدا كند، گويى در شهر خودش است.
آنروز، تعدادى از شترها از كار افتادند، بعضى مردند و برخى هم پيش از مردن، با تيغ سودانيها ذبح شدند.