239خليفۀ عباسى بود. تاريخ ديگرى بود كه مربوط به تجديد بنا مى‌شد، مربوط به زمان سلطان محمد خان، در حدود سال 800هجرى و تاريخ ديگرى متعلّق به يكى ديگر از شاهان. . .
در راه مدينه
تا بيست و هشتم ذيحجه در مكّه مانديم، سپس از راه خشكى، همراه اميرالحاج شاميان «عبدالرحمن پاشا يوسف» كه از امراى كردهاى صالحيۀ دمشق بود. به سوى «شيخ محمود» حركت كرديم، آنجا مدفن آن «ولىّ» بود. صبح فردايش از آنجا به سوى «وادى فاطمه» يا به تعبير مردم عراق «وادى شريف» رفتيم كه تا مكّه چهار فرسخ فاصله داشت، نخلها و رودهايى آنجا بود و گوشت تازه و تخم مرغ و خربزه و ليموترش و. . .
مى‌فروختند. صبح فردايش از آنجا راهى سمت «عُسفان» شديم و عصر به آنجا رسيديم.
عسفان، محل مشهورى است و جايى است كه هشام بن عبدالملك، «فرزدقِ» شاعر را پس از آن‌كه قصيدۀ ميميّه را در ستايش امام زين العابدين - ع - سرود، آنجا حبس كرد. فرزدق هم با دو بيت شعر، هشام را هجو كرد.
مسافت وادى فاطمه تا عسفان حدود دو ساعت راه است و از آنجا تا «ريضوا» حدود يك ساعت. از اين رو، بى‌آن‌كه بارها را بر زمين آورند و خيمه برپا كنند، غذايى خورده، نماز مى‌خوانند و حركت مى‌كنند. عادت كاروان شام اين است كه هنگام فرود آمدن و هنگام كوچ، گلوله‌اى شليك مى‌كنند.
مى‌گويند در آن منطقه، آب هم هست ولى دسترسى به آن منطقه دشوار است، هم بخاطر فرا رسيدن شب، هم بخاطر جلوگيرى مأموران از خارج شدن حجّاج از آن منطقه. عادت ژاندارمهاست كه در دو سمتِ راست و