69تقوا پيشه سازيد و بدانيد كه كيفر خداوند، بسيار سخت است.
حج در ماههاى معيّنى است. پس هر كه را حج واجب شود، او در حين حج نبايد زناشويى كند و فسوق نبايد مرتكب شود و جدال نبايد بكند و خداوند از هر عملِ خير و نيك شما آگاه است. توشه برگيريد كه تقوا و پارسايى، بهترين توشه است و فقط از من پروا داشته باشيد اى خردمندان!
گناهى نيست و عيب ندارد كه شما بدنبال فضل الهى باشيد و پس از آنكه از عرفات افاضه كرديد خدا را در مشعر الحرام ياد كنيد و فراوان به ياد او باشيد. اوست كه شما را هدايت فرموده و بدون هدايت او گمراه و گم گشتهايد.
«سپس از همان راهى كه مردم به سوى عرفات مىكوچند و افاضه مىكنند، شما هم افاضه كنيد و بكوچيد. از خداوند مغفرت بخواهيد كه او آمرزنده و مهربان است. وقتى مناسك و عبادات خود را انجام داديد به ياد خدا باشيد آنطور كه پدرانتان را ياد مىكنيد، بلكه شديدتر و بيشتر. برخى مردم مىگويند خدايا! به ما در دنيا عطا كن، براى اينان در آخرت بهرهاى نيست. و برخى ديگر گويند: پروردگارا! به ما در دنيا حسنه و چيز نيكو عطا كن و در آخرت هم حسنه و چيز نيكو بده و ما را از عذابِ آتش نگاهدار. فقط اينان بهرهاى از عملكرد خود دارند و حسابرسى خداوند، سريع و تند مىباشد. . .»
آيههاى 37 - 25 سورۀ حج نيز به حج مربوط است كه ضمن آنها نكاتى دربارۀ قربانى هم آمده است و ترجمۀ بخشى را ذيلاً مىخوانيد.
«هنگامى كه مكانِ بيت را براى ابراهيم مهيّا مىساختيم؛ يعنى به من شريك قرار مده و خانهام را براى طواف كنندگان، قيام كنندگان، راكعان و ساجدان پاكيزه گردان و در ميان مردم بانگ حج كن تا پيادگان و سواران بر شتران لاغر اندام از هر راهى دور به سوى تو آيند و شاهد منافع و سودهايى براى خويشتن باشند و نام خدا را در روزهاى برشمرده، روى چهارپايان ببرند. پس از آنها بخوريد و