139برايتان بهتر است.
نويسندۀ «حليةالاولياء» در پى نقل اين كلام، مى‌افزايد:
از اين حديث چنين برمى‌آيد كه پيامبر اسلام، با اين سخن مى‌خواست آنان را از انگيزه‌هاى دنياگرايى باز دارد و به آنچه برايشان مفيدتر و به حالشان مناسب‌تر است وا دارد.
ابو سعيد خدرى آورده است:
ما جمعى از مسلمانان ناتوان اهل صفه بوديم. و مردى بر ما قرآن مى‌خواند. پيامبر اكرم(ص) نزد ما آمد. افراد اهل صفه، پشت
هم پنهان مى‌شدند، چون بدون لباس كافى بودند و خجالت مى‌كشيدند. پيامبر با دستش اشاره كرد و همه دايره‌وار جمع شدند و به دور او حلقه زدند.
فرمود: چه مى‌كرديد؟
مردى از ما قرآن و دعا براى ما مى‌خواند.
به كار خويش ادامه دهيد. سپس فرمود:
خدا را شكر كه در ميان امتم كسانى را قرار داده كه مرا دستور فرمود تا همراه آنان صبر و شكيبايى و مقاومت كنيم... بشارت باد فقيران با ايمان را كه روز قيامت پانصد سال پيش از توانگران نجات يافته و در بهشت، متنعم مى‌شوند و هنوز ثروتمندان گرفتار حسابند.
سلمان فارسى مى‌گويد:
«عينيه» و «اقرع بن حابس» و همراهانشان (كه از اشراف پولدار بودند) نزد پيامبر آمدند و عرضه داشتند: يا رسول‌اللّٰه، كاش در بالاى مسجد مى‌نشستى و اين فقيران تهيدست را (منظورشان ابوذر و سلمان و
مسلمانان فقير بود) از خود طرد مى‌كردى، اگر چنين كنى ما دور تو را مى‌گيريم و با تو خالص شده، به سخنانت دل و گوش مى‌دهيم!
خداوند اين آيه را نازل فرمود:
«وَ اتْلُ مٰا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتٰابِ رَبِّكَ لاٰ مُبَدِّلَ لِكَلِمٰاتِهِ وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰاةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ ...»
در اين آيه خداوند متعال پيامبر را دعوت كرده است به تلاوت آيات قرآن، و صبر و تحمل در كنار آنان كه صبح و شام، خداوند را مى‌خوانند و رضاى او را مى‌جويند.
پس از نزول اين آيه پيامبر برخاست و در پى آنان رفت. آنان را در آخر مسجد يافت كه