68
خفتگان در بقيع (21)/ قلههاى رفيع بقيع
علىاكبر نوايى
امام باقر(ع)
محمد بن على بن الحسين (بن على بن ابىطالب بن عبدالمطّلب بن هاشم بن قصى بن كِلاب...)، درختى است تناور، از بوستان نبوت كه شرافت، عظمت، دانايى، فضيلت، اخلاق، عرفان، معرفت به حقيقت و مواريث نبوت را به ارث برده است. او جامهاى نورانى از رسالت نبوى را بر تن پوشيده و از وجود گرامىاش، دانشها و علوم بر مىخيزد و او آبشخور آنها گرديده و معرّف علوم و دانشهاى اهلبيت طهارت شده است؛ زيرا كه دانشها و علوم الهى و ربّانى از شريعۀ وجودش سرازير گرديده و به هر نقطهاى از نقاط آكنده از ظلمت در روى زمين رسيده و تبديل به مجد و فخامت و نورانيت نموده است. روشنى بخش دل اهل حقيقت و جويندگان آن گرديده و بساط جهل را بر چيده و بر سر قساوت و ظلمت شوريده و شورستانها را به گلستان تبديل ساخته است و بدين روى، بايسته است كه بگوييم: او از روشنترين نمادهاى بلوغ انسانيت و از درخشان ترين چهرههاى تاريخ بشرى در دورۀ اسلامى است كه آثار علمى بى بديل و راهگشايى را به جامعۀ انسانى ارائه كرد.
به همين دليل است كه رسول نور و رحمت؛ پيامبر گرامى خدا(ص) ، نام او را «باقرالعلوم» نهاد و سلام خويش را به او ابلاغ فرمود.
جابر بن عبدالله انصارى گويد: «پيامبر(ص) خطاب به من فرمودند: «تو در دنيا مىمانى،