114نيز بود، به مدينۀ منوره ارسال كرد. اين قرآن در يك صندوق و در سمت راست ستونى قرار گرفت كه به مقام پيامبر گرامى(ص) معروف شده بود.»، (ابن نجار، ص329 ، 1401ق.).
اين ستون امروزه با نام «ستون مخلقه» شناخته مىشود؛ زيرا با عطر و بوى خوش آغشته شده بود. بر بالاى ستون نوشته شده: « هذه اسطوانة المخلقة ». البته تنها اسمِ اين ستون نيست كه بر روى آن نوشته شده، بلكه بر روى ديگر ستونها مانند ستون عايشه (مهاجران) و ستون توبه نيز، اسم آنها نوشته شده است، (المراغى، ص93 ، 1401ق.).
هيچ مدرك و سند محكمى وجود ندارد كه به تاريخ و سابقۀ اين نامگذارى اشاره كرده باشد، حتى غير از سمهودى و ديگرانى كه بعد از او اين ستون را به نام مخلقه معرفى كردهاند، شخص ديگرى نيستكه اين ستون را با اين نام خوانده باشد. همۀآثار ومداركىكه دربارۀ معطر كردن مسجد شريف نبوى يا بخشى از آن، در زمان حيات پيامبر(ص) ، خلفا وپس از آن در دورۀ اموى به دست ما رسيده است، هيچ يك به معطر كردن يا نكردن اين ستون اشاره نكردهاند. حتى ابن زباله از ابن عجلان نقل مىكند كه: عمربن عبد العزيز نامهاى به فرماندار خود در مدينه نوشت و به او دستور دادكه غير از قبله، هيچ مكانى را معطر نكرده وستونها را فقط شستوشو دهند.
كهنترين سندى كه دربارۀ معطر كردن اين ستون بدان دست يافتيم، همان روايتى است كه اندكى پيشتر، از ابن زباله نقل شد كه خيزران امّ موسى در سال 170ق. به مدينۀ منوره آمد و دستور داد تا مسجد النبى را با عطر شست وشو دهند. مسؤوليت اين كار را نديمۀ او كه نامش مؤنسه بود، به عهده گرفت. ابراهيم بن فضل بن عبيد الله، دوست و شريك هشام بن اسماعيل نزد امّ موسى آمد و به او گفت: «آيا مىخواهيد كارى انجام دهيد كه بر آيندگان پيشى بگيريد؟ كارى كه پيشينيان نيز آن را انجام ندادهاند؟ مؤنسه پرسيد: چه كارى؟ ابراهيم بن فضل گفت: همۀ قبر پيامبرخدا(ص) را با عطر شست وشو دهيد. آنان از اين پيشنهاد استقبال كرده و آن را انجام دادند. پيش از اين تنها يك سوم از قبر يا كمتر از آن با عطر شست وشو شده بود. 1آنها با راهنمايى ابراهيم بن فضل و پيشنهاد وى، ستون توبه و ستونى را كه نزديك مصلاّى پيامبر(ص) قرارداشت نيز، از با لا تا پايين، با عطر آغشته كردند». (سمهودى، ج2، ص88 ،350، 449 تحقيق: قاسم السامرائى، اول، 1422ق.)
علىرغم اينكه سمهودى براى شست وشوى اين ستون با عطر، به اين سند استدلال مىكند؛