101مسلمانان هيچ تغييرى نكرده است.

در زمان وليد بن عبد الملك، مسجد شريف نبوى از سه جهتِ شرقى، غربى و شمالى توسعه يافت و محراب عثمان در محل خود در سمت جنوب باقى ماند. اما طبق گفتۀ مورخان، (سمهودى، ج2، ص277 ، تحقيق: قاسم السامرائى، اول، 1422ق.). در اين توسعه و براى نخستين بار محراب مجوّف ¹احداث شد. عمر بن عبد العزيز بزرگان و سرشناسان مدينه را فراخواند و به آنان گفت: «بياييد و در ساخت قبلۀ خود حضور داشته باشيد تا بعدها نگوييد كه عمر قبلۀ ما را تغيير داد. بدين ترتيب عمر هر سنگى كه از منبر بر مى‌داشت به جاى آن سنگ ديگرى مى‌گذاشت» (ابن زباله، ص120، اول، 1424ق. / سمهودى، تحقيق: قاسم السامرائى، ج2، ص271، اول، 1422ق.) تا اين‌كه ساخت منبر به پايان رسيد. از آن پس محراب شريف نبوى با بنايى اسطوانه‌اى شكل و توخالى ²كه امام جماعت براى نماز در آن مى‌ايستاد، شناخته شد تا اين كه معناى نخست آن كاملاً فراموش شد يا به فراموشى گراييد. ³

برخى از تاريخ نگاران؛ از جمله البرزنجى، (ص51). ابراهيم پاشا، (ص 468) ⁴ (صبرى پاشا، ج3، ص199، اول، 1890). محمد الياس، (محمد إلياس، ص104، 1418) و... تصور مى‌كردند محرابى كه عمر بن عبد العزيز در طرح توسعۀ خود احداث كرده، در همان محلى احداث شده كه مقام پيامبرخدا(ص) بوده است. اما در واقع عمربن عبد العزيز اين محراب را در محل مصلاى