79وقت نماز مىگويد، از اوراد و اذكار روزهاى مختلف ياد كرده و اينكه شنوندگان از روى آنها مىتوانند تشخيص دهند كه امروز چه روزى است. وى مىنويسد:
«سامعان واقف از استماع دانند كه امروز كدام روز است؛ يعنى يكشنبه يا دوشنبه، و بيان تذكر و تعين تهليل ايام اسبوع در رسالۀ على حده مشروح و مبين است» .
بسا نكتۀ اخير اشاره به رسالهاى از خودش دارد كه اين مطالب را به صورت مشروح و مبين در آن آورده است. جاى ديگرى هم در بارۀ اذكار مؤذنان در شبهاى آخر رمضان گويد:
«چون دهۀ آخر رمضان شود مكبّران و مؤذنان در منارها به جهت وداع رمضان اين كلمات را به آهنگ خوانند كه دلها ريش گردد. آن كلمات اين است: . . . . تتمۀ آن در رسالۀ دگر مذكور است.»
نويسنده از اهل سنت ماوراء النهرى و البته داراى تمايلات صوفيانه است كه در شرح بقيع، به خصوص، نسبت به زيارت قبر خواجه محمد پارسا، توضيحاتى دارد. تصلب وى در تسنن از همين رساله آشكار است و اين را در بسيارى از جاىها نشان داده است. در وى، حتى نشان مختصرى از تسنن دوازده امامى كه آن روزگار در آن نواحى شايع بود ديده نمىشود، گرايشى كه دست كم خود خواجه محمد پارسا در فصل الخطاب دارد و شرح حال امامان (عليهم السلام) را آورده است.
نسخۀ كتاب
نسخۀ رسالۀ حاضر از مجموعۀ تاجيكستان است كه شمارۀ 1350 روى آن آمده و بجز دو برگ صفحات متفرقۀ اول آن، رسالۀ حاضر جمعاً 49 فريم است كه 99 صفحه مىشود. روى نسخه هم از 49 شماره به عنوان برگ با دست نوشته شده است. محتمل است كه اين رساله از يك مجموعه جدا شده باشد.
صفحات از نظر نگارش به يك قياس نبوده و سطور آن كم و زياد است. همچنين در ميان كتاب يكى دو مورد نيم صفحهاى سفيد مانده است. به علاوه، همان طور كه در جاى خود اشاره كردهام، در ميانۀ كتاب، گاهى مباحث ناقص مانده وپيداست كه نقص كلى در اين رساله وجود دارد. طبعاً به دليل نداشتن خاتمه، معلوم نشد رساله توسط چه كسى و چه سالى كتابت شده است. در دو - سه مورد، اشعارى به دليل بد خطى، توسط شخص ديگرى در حاشيه بازنويسى شده است. همچنين خط خوردگىهايى در متن وجود دارد؛ با اين حال نبايد فكر كرد كه كاتب