132معظم در ميان آن خانه و حرم شريف واسطه است و اليوم در اطراف آن مدرسه ساختهاند و جماعت مغاربه آنجا مى باشند و آن موضع را مقاعد نامند، جمع مقعد؛ يعنى مكان نشستن قدم رسول الله - صلّى الله عليه [و آله] و سلّم -. آن سنگى است نقش پاى خاتم الانبياء - صلّى الله عليه [و آله] و سلّم - بر آن سنگ خارا همچنان كه خاتم بر موم نشيند نشسته.
نقش پاى رسول را خوش
بدان كه در كتب تواريخ مدينه، از سنگى [كه] نقش قدم رسول - صلّى الله عليه [و آله] و سلّم - در آن است و اليوم نزد اهل مدينه مشهور است، خبرى مذكور نيست و از بعضى اهل تحقيق نيز به تحقيق كرده شد، معلوم شد كه حقيقت آن محقّق نيست؛ اما آن سنگى كه در مكۀ معظمه در بيت الله الحرام است، در قُبّه حضرت عباس - رضى الله عنه - در كتب مذكور است و حقيقت آن مشهور.
«روضه منوره عبدالله بن خالد بن وليد» و آن محاذى باب النساء است. ميان او و ديوار حرم جز راه عام واسطه نيست. قبر خالد بن وليد - رضى الله عنه - در روم است.
«مزار مالك بن سنان» ، ايشان والد بزرگوار ابوسعيد خدرىاند و عَلَمدار نبى - صلّى الله عليه [و آله] و سلّم - بوده اند و در جنگ احد شهيد شده اند و مزار فيض آثار ايشان در جوار سراى مرزوقى است در پيش دروازۀ آن، سراسر او. آن موضع را حجار زيت نامند؛ و در آن دعا مستجاب است. آنجا سنگى كه قبل از اسلام بر آن سنگ روغن گذاشته مىفروختند و اليوم آن سنگ در ديوار مزار آن بزرگوار است و مشهور آن است كه حضرت - صلّى الله عليه [و آله] و سلّم - آنجا مى رسيدهاند و دعا مىكردهاند، و يكى از اماكن كه در آنجا دعا مستجاب است آن است و يكى نزد دار حضرت عقيل - رضى الله عنه - و يكى مصلاست.
ديگر از اماكن متبرّكه در مدينۀ منوّره، خانهاى است كه در رباط عجم است در منتهاى ذقاق طوال در سوق بلاط؛ و آن خانهاى است كه رسول الله - صلّى الله عليه [و آله] و سلم - مدت يك ماه در آن جايگاه از ازواج مطهّرات - رضى الله عنهنّ - عزلت نموده، معتكف نمودهاند. و هر جلوه كه از آبار مأثور است، در آن رباط است و آن قصّه مشهور است و در كتب حديث و تواريخ مدينه مذكور است و سبب كم آمدن ماه از آن روز است؛ نقل است كه چون آن بدر