123
«سبحان الملك المعبود، سبحان الملك الموجود، سبحان الحي الذي لا يموت أبداً، سبوح قدوس، ربّ الملائكة والروح، سبحان الله والحمد [لله] ولا إله إلاّ الله والله أكبر ولا حول ولا قوة إلاّ بالله العلي العظيم» .
چون جماعتى از نماز فارغ شوند، شيخ الحرم و بعضى خدّام محترم از باب متهجّد كه دروازه شمالى آن حجره عالى است درون درآيند و آن شمعها را بيرون آرند و شمعهاى درون مسجد را نيز از راه عاقب محراب به مواجه شريف آرند و سلام بر حضرت شيخين ادا نمايند و از پايان پاى حجرۀ شريف پيش باب متهجّد جمع حضرت شوند و هر شمعى را با شمعدان يكى از اكابر بر دوش گرفته و دو نفر از خدّام اغوات حرم در يمين و يسار آن شخص باشند و شيخ الفراشين مقدّم بر همۀ چاوشان با عصاهاى پرزيب در پيش از پى يكديگر قطار شوند و آن چهل شمع را مع شمعدان برداشته، به تسكين و وقار تمام و حافظان خوش الحان صلوات خوانان به كنار حرم كه زير منار سليمانيه باشد برند و در خانهاى كه در آن كنج رسانيدند، اطفا نموده گذارند و شب ديگر باز آن شمعها را درگيرانند تا يك هفته همان شمعها هر شب سوزند. چون هفته تمام شود شمع دگر درگيرانند و آنچه از آن شمعها باقى مانده باشد آن را تقسيم كنند. اين چنين در هر اسبوعى، چهل شمع درگيرانند كه در مجموع ماه شريف رمضان يك صد و شصت شمع سوزند، غير شمع هاى كلان و هر شمعى از آن به وزن دو رطل بود.
و چون از شب، نصف گذرد، رائس برآمده تذكير و تهليل بخواند، بعد از آن دروازههاى حرم را گشايند و شافعى مذهبان باَجْمعهم جمع آيند، و شانزده ركعت نماز به جماعت و تكبير و اقامت در محراب نبى - صلى الله عليه [وآله] و سلم - گزارند و نيم سِپاره 1قرآن در اين نماز قرائت نمايند با نماز تراويح يك جزء تمام شود؛ و اين نماز را نماز ستّه عشريه گويند و آن مخصوص به شافعيه [است] كه ساكنين مدينه سكينهاند و سبب اين نماز آن است كه در زمان حضرت - صلّى الله عليه [و آله] و سلّم - اصحاب - رضى الله عنهم - تمنّى مىكردند كه اگر در مكه مىبوديم در اول رمضان به واسطۀ عمره و طوايف، زيادتى ثواب و اجر بلاحساب مىداشتيم، اما در مدينه از آن محروميم. حضرت - صلّى الله عليه [وآله] و سلّم - فرمودند كه شما در هر نيم شب رمضان شانزده ركعت نماز گزاريد تا اجر شما به ايشان برابر شود. چون اين حديث نزد ائمۀ حنفيه ثبوت نرسيده، حنفى مذهبان استحباباً گزارند.
آنگه ختم قرآن در شهر رمضان، جماعت حنفى شب بيست و نهم شود و در امام شافعى