101و جنبش عمومى و تودهاى را عليه هرگونه ظلم و ستم و تجاوزگرى فراهم آورند و خود براى دستيابى به قسط و عدالتِ مشهود قيام كنند.
خداوند متعال در آيۀ 97 سوره حج، دربارۀ فلسفۀ وجودى خانۀ خدا و فلسفۀ وجوبى حج و برپايى اين كنگره و همايش عظيم عمومى مىفرمايد: (جَعَلَ اللهُ الْكَعْبَة الْبَيتَ الْحَرامَ قِياماً لِلنَّاسِ وَ الشَّهْرَ الْحَرامَ وَ الْهَدْى وَ الْقَلائِدَ ذلِكَ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللهَ يعْلَمُ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الأَْرْضِ وَ أَنَّ اللهَ بِكُلِّ شَىءٍ عَلِيمٌ) .
همچنين در آيۀ 26 و 27 سورۀ حج، در بيان دستور بازسازى خانۀ خدا و نيز دعوت مردم براى حضور در اين مكان، مىفرمايد: ابراهيم (ع) مكلف بود مردمان را از سراسر جهان؛ از شهرها و رستاها و نيز دور و نزديك به اين مكان فرا بخواند و آنان با حضور در اين مكان، مراسم و آيينى را انجام دهند كه داراى وحدت رويه و حركت و هدف است.
اين حضور تودهاى، زمينهاى را فراهم مىآورد كه مردمان در يك محيط و دورهاى آموزشى علمى، با حقوق خويش آشنا شوند و به تبادل اطلاعات بپردازند و يكديگر را براى تحوّل و تغيير فراگير كمك كنند تا بتوانند حقوق خويش را باز پس گيرند.
به همين خاطر است كه خداوند در آيۀ 97 سورۀ مائده، بهجا آوردن و حضور تودههاى مردم در اين اجتماع را به عنوان عامل و سبب تقويت دين مىشمارد. به اين معنا كه: اگر دين براى بيان حقوق و وظايف و آشنايى مردم با هستى و خلافت انسانى و مانند آن وارد شده است تا مردم را به آگاهى بخشى وادار و به قيام و جنبش عمومى و تودهوار تحريك نمايد، در حقيقت آشنايى با دين و اهداف و انگيزههاى آن چيزى جز آمادهسازى مردم براى جنبشهاى فراگير تودهاى نيست. اين همان چيزى است كه نخبگان جامعه و اشراف و سران زر و زور و تزوير را به خشم مىآورد.
همچنين، خداوند در آيۀ 125 سوره بقره مىفرمايد: حضور تودههاى مردم در اجتماع فراگير حج، در حالى انجام مىپذيرد كه هرگونه امتيازات گروهى و طايفهاى و