98سعى بين صفا و مروه؛ زيرا كه اگر سعى بين صفا و مروه كنند، در طواف زيارت، سعى را ترك مىكنند؛ زيرا كه سعى در حج يك مرتبه واجب است. تكرار سعى غير مشروع است. اما در عمره سعى مىكنند. اين زيارت را طواف قدوم مىگويند؛ زيرا كه مر آفاقى را سنت است. بعد از طواف از حرم مىبرآيد ملحق به اهل كعبه مىشود.
حاجى سه حال دارد: مفرد است يا متمتع است يا قارن. اگر قارن است تا وقت حج، از احرام نمىبرآيد تا بازگشت از عرفات. اگر متمتع باشد بعد از عمره كردن از احرام بر مىآيد تا وقت حج. اگر مفرد باشد بعد از طواف قدوم، از احرام بر مىآيد تا وقتى كه اهل مكه احرام ببندند. مفرد ثانى احرام مىبندند؛ زيرا كه اهل مكه در روز هشتم ذى الحجه احرام از ماه مىبندند، مفرد و متمتع همراه اهل مكه در روز هشتم احرام مىبندند. مفرد آن است كه تنها نيت حج كرده باشد. قارن آن است كه هم نيتش حج و هم نيت عمره كرده باشد. لازم است به يك احرام، هم حج و هم عمره ادا كند. از اين سبب از احرام نمىآيد تا حج [9] عمره به جاى آرد و ثانى حلال مىشود. متمتع آن است كه به يك نيت حج و عمره كرده است، ليكن اوّلاً عمره مىكند. ثانى اگر خواهد حلال مىشود، مثل مفرد با همراهى مكه احرام بسته حج مىكند. چنانكه آيت كريمه به همين ناطق است؛ كَمَا قَالَ الله تَعَالى: فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيسَرَ مِنَ الْهَدْى فى سورۀ البقره [آيۀ 196]. اما قارن و متمتع را لازم است يك گوسفند هديه كنند كه حق تعالى دو عبارت را با ايشان روى كرده است؛ زيرا كه هم ثواب حج و هم ثواب عمره يافته است. قارن و متمتّع قبل از سرتراشيدن هديۀ خود را به فقراى مكه مىدهند، ثانى سر خود را مىتراشند؛ چنانكه كريمۀ وَ لاَ تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتَّى يبْلُغَ الْهَدْى مَحِلَّه ايضا فى سورۀ البقره [آيۀ 196].
بعد از آن، حاجيان در روز هشتم ذو الحجه از مكه احرام بسته به منا بر مىآيند و در آنجا همين شب كلّهم خواب مىكنند؛ زيرا كه خواب كردن در شب نهم ذى الحجه به منا سنّت است. روز نهم از اينجا كوچ كرده به عرفات مىروند. به عرفات يك مسجدى است به اطراف همان مسجد نزول مىكنند. اين مسجد را مسجد خَيف [؟ درست آن: مسجد نمره] مىنامند. بناى [آن] از حضرت ابراهيم خليل الله است. تا وقت ظهر اينجا توقف مىكنند، بعد از آن نماز پشين [ظهر] و عصر را به يك اذان و دو اقامت به يك وقت ادا مىنمايند؛ زيرا كه در وقت عصر به وقوف عرفات مشغول مىشوند. بعد از آن به كوه عرفات مىبرآيند.
اوّل امام با همراهىِ محملِ شريف در بالاى كوه عرفات يك محرابى است؛ به همان محراب قريب ايستاده، روى خود را به جانب مكۀ معظمه كرده، تلبيه مىگويند و تكبير و تهليل گفته از دعاهاى