38
الْقَدْرِ، كَرِيمَ الطَّبْعِ، ظَرِيفَ النَّفْسِ، كَثِيرَ الْبِرِّ، وَ مَدَحَهُ الشُّعَرَاءُ، وَ قَصَدَهُ النَّاسُ مِنَ الآفَاقِ لِطَلَبِ فَضْلِهِ. . .» ؛ «زيد متولّى صدقات پيامبرخدا (ص) بود. او مردى مسن، جليل القدير، كريم الطبع و داراى نفس لطيف و خير بىشمار بود و شعرا و ادباى عصرش در شأن او قصايد فراوانى گفته و او را ستودهاند.» 1
منصور دوانيقى در هفتم رمضان سال 150ق. او را امير مدينه كرد اما فرداى آن روز، زيد فرزندش حسن را امير مدينه نمود. 2بنابراين، زيد بن حسن (ع) به مدت يك شب امير مدينه بود. 3
زيد از اصحاب امام سجاد (ع) 4و سيدى جليلالقدر، بلند جايگاه، بخشنده و ستايش شده بود. 5او از عبدالله بن عباس 6و جابر بن عبدالله 7و از پدر بزرگوارش روايت نقل مىكند. 8همچنين حسن (فرزند زيد) و عبدالله بن عمرو بن خداش، و عبدالرحمان بن ابىالموال و عبدالملك بن زكرياى انصارى كوفى و ابو معشر نجيح بن عبدالرحمان مدنى و يزيد بن عياض بن جعدبه 9از زيد بن امام حسن (ع) روايت نقل كردهاند. گويند مردم از جسم قوى و بزرگ او در تعجب بودند و همواره او را بزرگ مىشمردند. او در سن 70 سالگى يا 90 سالگى درگذشت. 10برخى وفات او را حدود سال 120ق. نوشتهاند. 11
شيخ مفيد (رحمه الله) وفات او را در 90 سالگى مىداند. 12او در محلى ميان مكه و مدينه به نام