131
شهر شام (هشت فرخ) ، لنگ نُه يوم
يوم ورود به شام، ششم شوال سنه. يوم خروج به تخت زيتون همين ماه. وصف شهر شام احتياج به بيان نيست؛ از كثرت نعمت و فراوانى و ارزانى و وفور آب. در هر خانه سه آب جارى است. يكى از براى شرب و يكى از براى استعمال مطبخ و خوان و يكى به بيت‌الخلا جارى است كه نمى‌گذارد به قدر ذره‌اى نجاست در بيت‌الخلا بماند. از آب بيت‌الخلاها نهر عظيمى جارى است كه از آن زراعت مى‌شود. در تمام سال اين آب‌ها هست، كم و زياد نمى‌شود و مسجد حضرت يحيى (ع) در وسط شهر است كه رأس مبارك آن حضرت در آنجا مدفون است و محل زيارت است و قبر حضرت هود (ع) و مقام خضر (ع) در آن مسجد است.
هرچه اين مسجد را وصف كنم كم است، عديل و نظير ندارد. بزرگ‌تر از مسجد حلب است. قبر رقيه (ع) در شهر شام است و قبر سكينه و ام‌كلثوم و بلال رسول خدا (ص) در محلۀ خراب نزديك مسجد است و قبر معاويه و خانۀ يزيد و قبر آن‌كه مزبله باشد و اينقدر عامه و خاصه سنگ به آنجا انداخته‌اند كه تلى شده است، نيز در محلۀ خرابِ مذكور است.
قبر حضرت زينب (ع) در يك فرسخى شام است. گويند اين زينب، زينب بنت على (ع) نيست بلكه زينب ديگرى است، و الله يعلم.
تحت الزيتون (ثُلث فرسخ)
شاميان فرسخ را ساعت مى‌گويند كه ساعت كمتر از فرسخ شرعى است.
قواقب (شش ساعت)
مزيرب، شش ساعت. لنگ هفت يوم.
اين منزل قريه نيست، بلكه بيابان است و چشمۀ آب دارد و اُوردى بازار دارد كه همه چيز مى‌فروشند؛ از مأكولات و ملبوسات و غيرها، بهتر از بازار اكثر بلاد.
رمتَه (چهار ساعت) . مفراق (ده ساعت) ،
اين دو منزل آب ندارد. همه حاج و غير حاج از مزيرب آب برداشتند.
عين زَرقه (ده ساعت) ،
بيابان و چشمه آب جارى است.