135
4. در موسم حج، دستهاى نياز به سوى بى نياز است؛ و هنگام اداى مناسك، احساسها مى‌جوشد، اشك ها جارى ميشود، دستهاى نياز به آستان رحمت الهى و آمرزش خداوند بالا ميرود و كعبه در ميان طواف كنندگان و اهل ركوع و سجود قرار ميگيرد.
5. كعبه، مكان رسيدن به مقام وكمال؛ به مراتب عالى كمال و بلند مرتبگى در خانۀ كعبه - كه جايگاه فرشتگان عالم ملكوتى است - ميتوان رسيد.
بلندى را، كمال از درگه ماست
پرِ روح الأمين، فرشِ ره ماست
(همان: 370)
6. كعبه، خانۀ امن و پناهگاه پناهجويان؛ درآيۀ 125 سورۀ بقره (وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْناً وَاتَّخِذُواْ. . .) از جانب پروردگار كعبه به عنوان پناهگاه و كانون امن اعلام گرديده و در اسلام مقرّرات شديدى براى دورى از هرگونه نزاع و كشمكش و جنگ و خونريزى در حرم امن الهى وضع شده است؛ به طورى كه نه تنها انسان‌ها در هر قشر و گروه و در هر وضعيتى بايد در آنجا در امنيت باشند بلكه حيوانات و پرندگان نيز بايد در امنيت كامل به سه برند و هيچ كس حق ندارد مزاحم آنها شود.
در جهانى كه مردمش هميشه نزاع و كشمكش دارند، وجود چنين جا و مكانى مى‌تواند اثر عميق و ويژه براى حل مشكلات مردم داشته باشد؛ زيرا امن بودن اين منطقه سبب ميشود كه مردم با تمام اختلافاتى كه دارند در جوار آن، به همزيستى مسالمت آميز بپردازند و مشكلات يكديگر را مورد بررسى قرار داده، حل نمايند.
(مكارم شيرازى، تفسير نمونه، 1361، ج449:1)
در اينجا، رخصت تيغ آختن نيست
كسى را دست بر كس تاختن نيست
نه دام است اندرين جانب نه صياد شكار آسوده است و طائر آزاد
(اعتصامى، 370:1382)
7. آنكه كعبه را بنا كرد و جامۀ زرّين بر آن پوشاند، سعادت يافت؛