70
«لَمَّا طَافَ آدَمُ بِالْبَيْتِ وَ انْتَهَى إِلَى الْمُلْتَزَمِ، قَالَ لَهُ جَبْرَئِيلُ7 يَا آدَمُ، أَقِرَّ لِرَبِّكَ بِذُنُوبِكَ فِي هَذَا الْمَكَانِ. قَالَ فَوَقَفَ آدَمُ7 فَقَالَ: يَا رَبِّ إِنَّ لِكُلِّ عَامِلٍ أَجْراً وَ قَدْ عَمِلْتُ فَمَا أَجْرِي فَأَوْحَى اللهُ - عَزَّ وَ جَلَّ - إِلَيْهِ يَا آدَمُ قَدْ غَفَرْتُ ذَنْبَكَ قَالَ يَا رَبِّ وَ لِوُلْدِي أَوْ لِذُرِّيَّتِي فَأَوْحَى اللهُ - عَزَّ وَ جَلَّ - إِلَيْهِ يَا آدَمُ مَنْ جَاءَ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ إِلَى هَذَا الْمَكَانِ وَ أَقَرَّ بِذُنُوبِهِ وَ تَابَ كَمَا تُبْتَ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ غَفَرْتُ لَه» .23
«آنگاه كه آدم (ع) طواف كعبه كرد و به ملتزم رسيد، جبرئيل به او گفت: اى آدم، در اين مكان به گناهت اقرار كن. آدم (ع) ايستاد و گفت: پروردگارا! هر عمل كننده را پاداشى است، من عمل كردم، اجر من چيست؟ خداوند به او وحى كرد: اى آدم، گناه تو را قطعاً آمرزيدم. آدم عرضه داشت و براى فرزندان يا ذريه من؟ خداوند به او وحى كرد: اى آدم، هركس از نسل تو به اين مكان درآيد و به گناهانش اقرار كند و همانگونه كه تو، توبه كردى توبه كند و سپس استغفار نمايد، او را مىآمرزم.»
امام صادق (ع) زمانىكه به ملتزم مىرسيدند، به اطرافيان خود مىفرمودند:
«أَمِيطُوا عَنِّي حَتَّى أُقِرَّ لِرَبِّي بِذُنُوبِي فِي هَذَا الْمَكَانِ، فَإِنَّ هَذَا مَكَانٌ لَمْ يُقِرَّ عَبْدٌ لِرَبِّهِ بِذُنُوبِهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ اللهَ إِلاَّ غَفَرَ اللهُ لَه» .
«از من دور شويد تا براى پروردگارم در اين مكان به گناهان خود اعتراف كنم. همانا اين مكانى است كه بندهاى به گناهان خود اعتراف و سپس استغفار نكرده است جز آن كه خداوند او را آمرزيده است.»
همچنين از آن حضرت دربارۀ دعا نزد ملتزم نقل شده است:
«اللَّهُمَّ الْبَيْتُ بَيْتُكَ، وَ الْعَبْدُ عَبْدُكَ، وَ هَذَا مَقَامُ الْعَائِذِ بِكَ مِنَ النَّارِ، اللَّهُمَّ مِنْ قِبَلِكَ الرَّوْحُ وَ الْفَرَجُ» .24
ب: صفا و مروه
صفا و مروه نيز حكايتى مشابه طواف دارد. امير مؤمنان (ع) وقتى بر صفا قرار مىگرفت، رو به كعبه مىكرد و مىگفت:
«اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ قَطُّ، فَإِنْ عُدْتُ فَعُدْ عَلَيَّ بِالْمَغْفِرَةِ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. اللَّهُمَّ افْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ. . .» .25
«خدايا! هر گناهى كه مرتكب شدم بيامرز و اگر به گناه بازگشتم تو نيز با مغفرت به من بازگرد. . .»
ج: عرفات
از دلايل نامگذارى اين سرزمين به «عرفات» ، اعتراف آدم (ع) در آن سرزمين به گناه است. از امام صادق (ع) در اين باره چنين نقل شده است:
«إِنَّ اللهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَمَّا أَرَادَ أَنْ يَتُوبَ عَلَى آدَمَ7 أَرْسَلَ إِلَيْهِ جَبْرَئِيلَ. . . ثُمَّ انْطَلَقَ بِهِ إِلَى عَرَفَاتٍ، فَأَقَامَهُ عَلَى عَرَفَةَ وَ قَالَ لَهُ: إِذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ فَاعْتَرِفْ بِذَنْبِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ، فَفَعَلَ ذَلِكَ آدَمُ وَ لِذَلِكَ سُمِّيَ عَرَفَةَ، لأَنَّ آدَمَ7 اعْتَرَفَ عَلَيْهِ بِذَنْبِهِ، فَجُعِلَ ذَلِكَ سُنَّةً فِي وُلْدِهِ