126اِلاّه ¹در پرتو اين گرِدهم آيى است كه گردند برحكمت توحيد و نبوّت همه آگاه

ديشب به مناجات به سر رفت و قمر رفت شمس آمد و سر مى‌نهد اينك به شبانگاه

«تشريق» ²به جاى آر و سر افراز فراز آى اى حاج! مبارك به تو اين نصر من الله ³11. مناجات

اى هستى يكتاى جهان داور سرمد ⁴بنيان دو عالم ز وجود تو مشيّد ⁵اى قدرت انديشه در اوصاف تو محدود كز عيب مبرّايى و از وصف مجّرد

از جو وجودت همه آثار پديدار وز كن فيكون ⁶است همه آفاق ممهّد ⁷اى جلوه‌گر از بام و در و برزن و روزن پيوسته در انديشۀ آن ذات مخلّد ⁸:

بر هر سركوى و گذرى مسلم و ترسا افتاده به درگاه تو در مسجد و معبد

«مانى» چه تواند كشد از سرّ معانى مُوبدَ چه بگويد سخن از راز مؤبدَّ؟

اى قبلۀ حاجات، ز رحمت سببى‌ساز تا دست رسانيم به دامان محمّد (ص)