98نكته : حديث ساختگى : «نحن معاشر الأنبياء لا نُورَثُ، ما تركناه صدقۀ» در بيشتر كتابهاى چاپ شدۀ عالمان شيعه و نيز در منابر و خطبهها، به اشتباه «لاُنوَرِّثُ» ضبط شده و خوانده مىشود. شيخ مفيد هم رسالهاى دارد با نام رسالۀ حول حديث «نحن معاشر الأنبياء لا نُورَثُ» كه درچاپ كنگرۀ شيخ مفيد، روى جلد و در صفحۀ عنوانِ آن «لا نُوَرِّث» ضبط شده، ولى قطعاً اشتباه بوده وصحيح آن همچنان كه در كتب عامّه و بحار الأنوار مرحوم مجلسى ضبط شده است - «لا نُورَثُ» است. در اين باره اندكى در «جمع پريشان» توضيح دادهام و اينجا بيشتر به آن نمىپردازم 23.
قصّه : اين قصَّه را تاكنون در كتابى نديدهام و براى ثبت در تاريخ در اينجا مىنويسم و آن را از حضرت آيۀ الله بهجت (دام ظلّه) شنيدهام. ايشان گفتند: روزى علماى اهل سنت در بغداد جلسهاى تشكيل دادند و از عالم بزرگ شيعه شيخ محمّد حسن مظفّر صاحب «دلائل الصدق» يا يكى ديگر از بزرگان خاندان مظفّر خواستند كه براى مناظره دربارۀ امامت در آن جلسه حاضر شود. هنگامى كه وى حاضر شد، از او پرسيدند: «نظر شما در خصوص دستور پيامبر به ابىبكر درهنگام بيمارىاش چيست؟ آنگاه كه به ابوبكر فرمان داد به جايش نماز بخواند و امام جماعت شود؟ هنوز سؤال آنان تمام نشده بود كه مظفر به آن پاسخ داد و چنان عالمان سنّى را مات و مبهوت كرد كه «كأنّ على رؤوسهم الطير» همه ساكت شدند و هيچ كس هيچ حرفى نتوانست بر زبان بياورد و مجلس مناظره به نفع مظفّر خاتمه يافت و از هم پاشيد. جواب مرحوم مظفّر تنها يك جمله بود، وى پيش از تمام شدن سؤال به سرعت گفت : «إِنَّ الرَّجُلَ لَيَهْجُر!»
يعنى بر فرض كه پيامبر در بيمارىاش به ابوبكر چنين دستورى داده باشد، خود اهل سنّت روايت كردهاند كه وقتى پيامبر خدا فرمود : «إيتونى بقلم و دواۀ . . . » عمرگفت : «إِنَّ الرَّجُلَ لَيَهْجُر!» و شماكه سخنان پيامبر در بيمارى را - معاذالله -هذيان مىدانيد، پس دستور نماز به ابىبكر هم يكى از همان هذيانهاست!
آيۀ الله بهجت مىفرمود: اين جواب مسلّماً نوعى كرامت و امرى خارق العاده است و هيچ جوابى در آن مجلس، مانند اين پاسخ ويرانگر و كوبنده نمىتوانست باشد.
پىنوشتها :
1.
بنابه نقل ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه، ج16، ص251 در كتاب سقيفه جوهرى آمده است: «آنگاه كه فاطمه3 دريافت كه ابوبكر مىخواهد فدك را به او ندهد. . . به مسجد آمد و خطبه خواند.» نيز. ر. ك. به : احتجاج، ج1، ص253 2.
ابن ابى الحديد گفته كه اين خطبه ده روز پس از رحلت رسول خدا9 ايراد شده. رك: شرح نهج البلاغه، ج16، ص251 3.
شواهد و روايات معتبر اين موضوع را حجّۀ الاسلام و المسلمين جناب آقاى محمّد صادق نجمى در كتاب تاريخ حرم ائمّه بقيع، صص151 - 113 ذكر كردهاند. 4.
ر. ك. به : دلائل الصدق، ج3، صص80 -- 79 5.
بيوت الصحابۀ حول المسجد النبوى الشريف، صص172-171 6.
اين حاصل سخنان مرحوم كمرهاى در كتاب مذكور است كه ساله پيش خواندهام و الان آن كتاب در دسترس نبود تا عين سخن ايشان را نقل كنم. 7.
وفاء الوفا، ج2، ص469، بنا به نقل تاريخ حرم ائمّه بقيع، ص159 8.
اخبار المدينۀ، ج1، ص54، بنا به نقل تاريخ حرم ائمهّ بقيع، ص160 9.
وفاء الوفا، ج2، ص918، بنابه نقل تاريخ حرم أئمّه بقيع، ص160 10.
وفاء الوفا، ج2، ص466، بنابه نقل تاريخ حرم ائمّه بقيع، ص160 11.
ر. ك. به: تاريخ حرم ائمّه بقيع، صص159 - 158. البته اين سخن از مؤلّف محقّق اين كتاب است و بايد پژوهش بيشترى دربارۀ آن صورت گيرد. 12.
شرح نهج البلاغه، ج16، ص251، بنا به نقل الغدير، ج7، ص260، چ جديد؛ احتجاج، ج2، ص3 13.
منابع متعدد اين موضوع را علاّمه عسكرى در كتاب سقيفه، صص76 و 77 ذكر كردهاند. 14.
نهج البلاغه، ص319-320، خ202، (صبحى صالح، نيز رك: تاريخ حرم ائمّه بقيع، صص122-121 15.
دلائل الصدق، ج3، ص89