149دريايى نكرده بسيار سخت و دشوار است. شاعر ما هم كه گويا به عمرش دريا نديده، آزار فراوان كشيده، مى‌گويد:

به كشتى خردمند جا كى كند

اين زائر، از بصره به كاظمين و سپس به كربلا رفته است. بايد توجه داشت كه اشعار اين سفرنامه، به لحاظ شكل و محتوا، اشعار ضعيفى است اما هرچه هست، سندى است از يك سفر طولانى و پرمشقت با اطلاعاتى از چند و چونى اين مسير كه سالانه هزاران عاشق را به خود جذب مى‌كرده است؛ عاشقانى كه فارغ از همۀ اين مشقات، وقت برگشتن، چندان شادمان بودند كه هرگز در عمر خويش چنين تجربۀ روحى را نيندوخته بودند.