136شام بود. در اين زمان زنان متعۀ ما آمدند و اطراف ما مىگشتند. وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله آمد، مطلب را گفتيم. حضرت خشمگين شده بر خداوند درود فرستاد و از «متعه» نهى كرد. ما در آنجا با آنان وداع كرديم. براى همين آنجا را «ثنيّةالوداع» گويند. 1سند اين حديث ضعيف است.
در خبر ديگرى آمده است: وقتى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از خيبر بر مىگشت، كسانى از آنجا زنانى را به عنوان متعه گرفته بودند. وقتى حضرت به مدينه رسيد، به اصحاب فرمود: زنان متعۀ خود را رها كنيد. آنان چنين كردند و اينجا ثنيةالوداع ناميده شد. 2سند اين حديث نيز ضعيف است.
روايتى ديگر از ابو هريره نقل شده است كه: وقتى عازم تنبوك بوديم در ثنيةالوداع فرود آمديم. در اين هنگام پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمان تحريم متعه را داد.
نويسندۀ مقاله، به دليل سنى بودن، معتقد است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله متعه را در خيبر حرام كرده و بنابراين، اين روايات و مشابه آن را نمىپذيرد، در حالى كه خود اين نقلها متشتت نشان مىدهد كه اصل روايات تحريم متعه در زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله قابل قبول نيست و اين مطلب مربوط به زمان خليفۀ دوم است. در هر حال، مولف مقاله، اين نقلها را قبول ندارد. همينطور يك نقل جاهلى را كه مىگويد هر كسى وارد يثرب مىشد، روى اين ثنيه مىايستاد، دست را به بناگوش مىگذاشت و مانند الاغ شيهه مىكشيد، عوام، خاصيت آن را اين مىدانستند كه اگر كسى چنين كند، به وباى اين شهر گرفتار نمىشود و سالم مىماند. 3محل دقيق ثنيةالوداع
برخى، مانند داودى و قاضى عياض، آن را در مسير خروجى مدينه به سوى مكه مىدانند. 4برخى ديگر - از جمله مدنىها - محل آن را در مسير شام مىدانند. دليل دستۀ اول، همان سرود «طَلَعَ الْبَدْرُ عَلَينٰا» است كه دشوارىهاى آن خبر را ملاحظه كرديم. دليل دسته دوم، كه محل آن را در مسير خروجى مدينه به شام مىدانند، روايت بخارى است از سفيان از زهرى از سائببن يزيد كه گفت: به ياد مىآورم كه همراه بچهها به ثنيةالوداع رفتيم تا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را كه از تبوك بر مىگشت، ببينيم. 5