49عاشقانه در كنار خانۀ يار و حريم دوست باشد دلپذيرتر است.
دعا در طواف
كعبه و هنگام طواف، مكان و زمانى مناسب جهت توبه و راز و نياز اهل دل با پروردگار است. عرفا در اين موقعيت براى حاجات مادى و معنوى خود دعا مىكردند. ابو يعقوب نهرجورى گفت:
«مردى يك چشم را ديدم در طواف كه مىگفت: أعوذُ بِكَ مِنْكَ، پناه مىجويم از تو به تو، گفتند: اين چه دعاست؟ ! گفت: روزى نظرى كردم به يكى كه در نظرم خوش آمد، طپانچه از هوا درآمد و بر اين يك چشم من زد كه بدو نگرسته بودم. آوازى شنيدم كه: نگرستنى طپانچهاى اگر زيادت ديدى زيادت كرديمى و اگر نگرى خورى.» 1حلقۀ در كعبه
حلقۀ در كعبه از مكانهايى است كه مردم آن را مىگرفتند و با خداى خود راز و نياز مىكردند. عطار نيشابورى در ذكر حال ابراهيم ادهم آورده است:
«نقل است كه ابراهيم گفت: شبها فرصت مىجستم تا كعبه را خالى يابم از طواف و حاجتى خواهم، هيچ فرصت نمىيافتم، تا شبى بارانى عظيم مىآمد، برفتم و فرصت را غنيمت شمردم تا چنان شد كه كعبه ماند و من، طوافى كردم و دست در حلقه زدم و عصمت خواستم از گناه، ندايى شنيدم كه عصمت مىخواهى تو از گناه! همۀ خلق از من همين مىخواهند، اگر همه را عصمت دهم درياهاى غفّارى و غفورى و رحمانى و رحيمى من كجا شود؟ ! پس گفتم: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ذُنُوبِي، ندايى شنودم كه از همۀ جهان با ما سخن گويى و سخن خود گويى، آن به كه سخن تو ديگران گويند.» 2نصيحت هنگام طواف
در اهميت خيرخواهى براى بندگان خدا و پند و اندرز به آنان، همين بس كه عرفا در حين طواف، از انجام آن كوتاهى نمىكردند و آن را مخالف شأن طواف نمىدانستند. تذكرة الأوليا در ذكر حال ابراهيم ادهم آورده است: