78جمله شيفتگى و علاقمندى او به علم، قدرتِ بالاى تحمّل او در سختى‌ها و مهارت شگفت‌آور او در پنهان ساختن خود در پوشش اسلام و پيش‌گويى او از رخدادهاى حال و آينده، همه و همه او را پذيراى مأموريت مهم و خاص مى‌كرد.
با توجه به اينكه وى مرحلۀ جديدى از تاريخ شرق شناسى را آغاز كرد، اما ما ناگزيريم كه به شكل گذرا مسائلى را روشن سازيم:
حملۀ ناپلئون: انگيزه‌هاى درگيرى
حملۀ ناپلئون به مصر و اشغال اين كشور توسط او، در آغاز قرن نوزدهم (1801 - 1798) مرحلۀ جديدى از روابط فرانسه و امپراتورى عثمانى را فراهم مى‌ساخت كه با بردبارى و دور انديشى از مراحل قبل متمايز شده بود. در اين زمان بود كه فرانسه متوجه شد نبايد نه تنها نقشش را به حمايت از كاتوليك‌ها محدود كند بلكه براى حفظ سيطره و قدرت خود در درگيرى‌هاى جدى و جديد در امپراتورى عثمانى از سوى قدرتهاى جهانى چون روسيه، انگلستان و آلمان وارد شود.
تاريخ‌نگار معروف توين بى مى‌نويسد:
«ناپلئون ضربۀ كارى و قاطع خود را در (م 1801 - 1798) به مصر وارد ساخت كه از حافظۀ شرقى پاك نمى‌شود و حتى شكست‌هاى بعدى ناپلئون در جنگ‌هاى او نيز نتوانست تأثيرى در پاك شدن آن جنگ از آن شكست كند.
بريتانياى كبير انقلاب صنعتى خود را تكميل مى‌كرد. در طول جنگ 1814 - 1792 نقش مهم و اساسى فرانسه در تجارت با سرزمين‌هاى شرق از او گرفته شد. با اين وجود در ميان مردم مشرقِ ساكن غربِ كانال سوئز تا غرب رود فرات، زبان و فرهنگ فرانسه رواج پيدا كرد. نظريه‌هاى سياسى فرانسه پايه‌گذار سياست خارجى (نوين) تمدّن غرب شد.» 1پروفسور ادوارد سعيد در اين مورد مى‌نويسد:
«اگر ما حملۀ ناپلئون را به عنوان اولين و مهمترين تجربۀ خاورشناسى نوين بدانيم، مى‌توانيم باطل شدن آن را در تحقيقات اسلامى، كه از سوى خاورشناسانى چون: