98از قرن هيجدهم، در تاريخ مراقبت و نظارت درخصوص شبه جزيرةالعرب، چيزى آشكار شد كه مى‌توان آن را مراقبت واقعى ناميد. همان مراقبتى كه پير طريقِ جهانگردى، «نيبور» [ 1733 - 1815 م ] در سفر استكشافى خود بنيان نهاد، و چهار دوست همراهش، در سال 1761 م، آغاز كردند (بنا به مأموريت ويژه‌اى از جانب فردريك پنجم، پادشاه دانمارك) و اين حركت با ويژگى بزرگش، با اتفاقات شگفتى روبه‌رو شد كه مى‌توانست به نابودى و هلاك آنان منجر شود. از نتايج اين سفر اكتشافى، به جاى ماندن اطلاعات مهم مربوط به شهرهاى جزيرةالعرب و عراق و نيز ترسيم نقشۀ كاملى از يمن بود. ¹آنچه از سفر اكتشافى «نيبور» مورد توجه ما است، اينكه او با چهار مرد همراهش، در حالى كه خدمتگزار سوئدى آنان همراهشان بود، از سمت جنوب، در درياى سرخ به سوى جده، وارد دريا شده، در آنجا خانه‌اى اجاره كردند و در انتظار وزيدن بادهاى موافق نشستند، تا سفرشان به جاهاى دورتر را از سربگيرند. آنان حدود شش هفته انتظار كشيدند. اين انتظار، پيش از آغاز دوبارۀ سفر، در كشتى روبازى بود. . . و اين بار، با دسته‌جات حاجيان، كه در سفر از سوئيس همراهشان بودند، همراهى نكردند كه آنان به مكه رسيده و وظيفۀ واجب حج را به جا آورده و سپس برگشتند. ²زمان زيادى از سفر جسورانۀ نيبور گذشته بود، اما به عللى كه نمى‌دانيم، نتوانست به اماكن مقدس راه يابد. اين عدم موفقيت زمانى بود كه مدت زيادى از ماجراجويى جسورانه‌اش مى‌گذشت؛ زمانى‌كه از سرزمين‌هاى دست نيافتنى دور شد. اين موضوع براى او شهرت فراوانى پديد آورد و مورّخان، آن را نشانه‌اى متمايز شمرده‌اند كه اين نشانه‌اى ممتاز در تاريخ جهانگردى‌هاى اكتشافى غربى به جزيرةالعرب بود. علاوه براين، به‌خصوص در آغاز قرن هفدهم، تلاش‌هاى فراوانى را براى شناخت مناطق ساحلى انجام داده بود. تحقيقاً كمپانى هند شرقى، نسبت به ذخيره و جمع‌آورى اطلاعات در مورد بنادر درياى سرخ و ارزش و اهميت آنها، توجه زيادى داشت و تعدادى از مأموران خود را وادار به فراهم آوردن اين اطلاعات ساخت. «الكس ژوزف