92
«شَافِعُ الْمُذْنِبِ إِقْرَارُهُ. . .» . 1
شفيع و ميانجىگر گنهكار براى آمرزش، اقرار او به گناهان است.»
ج: توبه از گناه: و نيز در روايت ديگرى از آن حضرت آمده است كه:
«الْمُقِرُّ بِالذَّنْبِ تَائِبٌ» ؛ 2«كسى كه به گناه خويش اقرار مىكند، از توبه كنندگان است.»
بديهى است اقرار به گناه، در كنار ملتزم كه پيامبران الهى عليهم السلام و پيشوايان معصوم عليهم السلام، و پيشاپيش همه، حضرت آدم عليه السلام در آنجا به اقرار و اعتراف پرداختند، زيباتر و پسنديدهتر است.
زيرا خداوند متعال در پاسخ آدم عليه السلام، آنگاه كه در ملتزم براى گناهان فرزندانش درخواست آمرزش كرد، چنين وعده داد:
«يَا آدَمُ مَنْ جَاءَ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ إِلَى هَذَا الْمَكَانِ وَأَقَرَّ بِذُنُوبِهِ وَ تَابَ كَمَا تُبْتَ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ غَفَرْتُ لَهُ» . 3
«اى آدم! هركس از فرزندانت به اينجا (ملتزم) بيايد و مانند تو، به گناهانش اقرار و از آنها توبه و استغفار كند، او را مىبخشم.»
و خداوند در سورههاى مختلفى از قرآن كريم به تخلفناپذيرى وعده و وعيدهايش اشاره فرموده است و از آن جمله در سورۀ مباركۀ حج مىفرمايد:
«وَ لَنْ يُخْلِفَ اللّٰهُ وَعْدَهُ» ؛ 4«خداوند هرگز از وعدۀ خويش تخلّف نمىكند.»
و با توجه به همين حقيقت است كه اميرمؤمنان عليه السلام مىفرمايد:
«أَقِرُّوا عِنْدَ الْمُلْتَزَمِ بِمَا حَفِظْتُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَ مَا لَمْ تَحْفَظُوا فَقُولُوا وَ مَا حَفِظَتْهُ عَلَيْنَا حَفَظَتُكَ وَ نَسِينَاهُ فَاغْفِرْهُ لَنَا فَإِنَّهُ مَنْ أَقَرَّ بِذُنُوبِهِ فِي ذَلِكَ الْمَوْضِعِ وَ عَدَّهُ وَ ذَكَرَهُ وَ اسْتَغْفَرَ مِنْهُ كَانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَغْفِرَ لَهُ» . 5
«در كنار ملتزم، به گناهان به ياد مانده و از ياد رفتۀ خويش اعتراف كنيد كه هركس در آنجا اقرار به معاصى كند، آنها را بشمارد و ياد كند و استغفار نمايد، بر خداوند عزّوجلّ است كه او را بيامرزد (زيرا كه خود وعدۀ آمرزش داده است) .»