93امام صادق عليه السلام نيز در آداب ملتزم مىفرمايد:
«ثُمَّ أَقِرَّ لِرَبِّكَ بِمَا عَمِلْتَ فَإِنَّهُ لَيْسَ مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ يُقِرُّ لِرَبِّهِ بِذُنُوبِهِ فِي هَذَا الْمَكَانِ إِلاَّ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ» . 1
به آنچه كردهاى در محضر پروردگارت اقرار كن، همانا بندهاى در آنجا اقرار به گناهانش نكند، جز آنكه خداوند او را - إن شاءاللّٰه - بيامرزد.»
اسلام بر خلاف آئين كليسا - كه پيروان خود را وامىدارند تا براى آمرزش گناهان خويش، نزد يكى از مقامات كليسا، اقرار به گناه كنند - به مسلمانان توصيه مىكند كه تنها در محضر پروردگار خويش، اعتراف و اقرار به گناه كنند.
اصبغ بن نباته مىگويد: مردى نزد اميرمؤمنان عليه السلام آمد و عرض كرد: اى امير مؤمنان، من آلوده به زنا شدهام، با اجراى حكم الهى دربارهام، از اين گناه پاكم كن. حضرت از او روگردانيد و به او دستور داد كه بنشيند، سپس خطاب به حاضران فرمود:
«أَ يَعْجِزُ أَحَدُكُمْ إِذَا قَارَفَ هَذِهِ السَّيِّئَةَ أَنْ يَسْتُرَ عَلَى نَفْسِهِ كَمَا سَتَرَ اللَّهُ عَلَيْهِ» . 2
«آيا نمىتواند فردى از شما كه مرتكب اين گناه شده، آنرا در دل خود پنهان دارد، همچنانكه خداوند آن را در حق او مخفى داشته است؟ !»
از اين روايت چنين برمىآيد كه اقرار به گناه - جز در موارد استثنايى - نزد مخلوق پسنديده نيست و تنها راه تطهير از گناه و رهايى از تبعات و آثار دو جهانى آن، اقرار به گناه نزد خداوند است.
شرايط آمرزش
بديهى است هر گناه و خطايى، با اقرار آمرزيده نمىشود، بلكه دستورات و واجبات عمل نشدۀ الهى؛ مانند نماز، روزه و. . . بايد قضا شود و حقوق مالى؛ مانند خمس و زكات، واجب است پرداخت گردد و حقالناس به آنان بازگردانده شود، وگرنه حجگزارى كه با مال حرام حج كند، ميهمان ناخواندهاى است كه وزر و وبال حج نيز بر گناهان پيشينش افزوده مىشود. در روايت است كه امام صادق عليه السلام فرمود: